إِذْ قَالَ اللَّهُ يَا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ اذْكُرْ نِعْمَتِي عَلَيْكَ وَعَلى وَالِدَتِكَ إِذْ أَيَّدْتُكَ بِرُوحِ الْقُدُسِ تُكَلِّمُ النَّاسَ فِي الْمَهْدِ وَكَهْلًا وَإِذْ عَلَّمْتُكَ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَالتَّوْرَاةَ وَالْإِنْجِيلَ وَإِذْ تَخْلُقُ مِنَ الطِّينِ كَهَيْئَةِ الطَّيْرِ بِإِذْنِي فَتَنْفُخُ فِيهَا فَتَكُونُ طَيْرًا بِإِذْنِي وَتُبْرِئُ الْأَكْمَهَ وَالْأَبْرَصَ بِإِذْنِي وَإِذْ تُخْرِجُ الْمَوْتَى بِإِذْنِي وَإِذْ كَفَفْتُ بَنِي إِسْرَائِيلَ عَنْكَ إِذْ جِئْتَهُمْ بِالْبَيِّنَاتِ فَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْهُمْ إِنْ هَذَا إِلَّا سِحْرٌ مُبِينٌ ( 110 )
[ ياد كن ] هنگامى را كه خدا فرمود : « اى عيسى پسر مريم ، نعمت مرا بر خود وبر مادرت به ياد آور ، آن گاه كه تو را به روح القدس تأييد كردم كه در گهواره [ به اعجاز ] ودر ميانسالى [ به وحى ] با مردم سخن گفتى وآن گاه كه تو را كتاب وحكمت وتورات وإنجيل آموختم وآن گاه كه به اذن من ، از گِل ، [ چيزى ] به شكل پرنده مىساختى ، پس در آن مىدميدى ، وبه اذن من پرندهاى مىشد ، وكور مادرزاد وپيس را به اذن من شفا مىدادى وآن گاه كه مردگان را به اذن من [ زنده از قبر ] بيرون مىآوردى وآن گاه كه [ آسيب ] بني إسرائيل را - هنگامى كه براي آنان حجّتهاى آشكار آورده بودى - از تو باز داشتم . پس كساني از آنان كه كافر شده بودند گفتند : اين [ ها چيزى ] جز افسونى آشكار نيست . ( 110 )