سَيَقُولُ لَكَ الْمُخَلَّفُونَ مِنَ الْأَعْرَابِ شَغَلَتْنَا أَمْوَالُنَا وَأَهْلُونَا فَاسْتَغْفِرْ لَنَا يَقُولُونَ بِأَلْسِنَتِهِمْ مَا لَيْسَ فِي قُلُوبِهِمْ قُلْ فَمَنْ يَمْلِكُ لَكُمْ مِنَ اللَّهِ شَيْئًا إِنْ أَرَادَ بِكُمْ ضَرًّا أَوْ أَرَادَ بِكُمْ نَفْعًا بَلْ كَانَ اللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرًا ( 11 )
برجاىماندگانِ باديهنشين به زودى به تو خواهند گفت : « أموال ما وكسانمان ما را گرفتار كردند ، براي ما آمرزش بخواه . » چيزى را كه در دلهايشان نيست بر زبان خويش مىرانند . بگو : « اگر خدا بخواهد به شما زيانى يا سودى برساند چه كسى در برابر أو براي شما اختيار چيزى را دارد ؟ بلكه [ اين ] خداست كه به آنچه مىكنيد همواره آگاه است . ( 11 )