فَإِذَا مَسَّ الْإِنْسَانَ ضُرٌّ دَعَانَا ثُمَّ إِذَا خَوَّلْنَاهُ نِعْمَةً مِنَّا قَالَ إِنَّمَا أُوتِيتُهُ عَلَى عِلْمٍ بَلْ هِيَ فِتْنَةٌ وَلَكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُونَ ( 49 )
وچون انسان را آسيبى رسد ، ما را فرامىخواند سپس چون نعمتي از جانب خود به أو عطا كنيم مىگويد : « تنها آن را به دانش خود يافتهام » . نه چنان است ، بلكه آن آزمايشى است ، ولى بيشترشان نمىدانند . ( 49 )
القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — صفحه 464 ( الزمر 49 )
پدیدآورندگان: كتاب الله تبارك وتعالى
ص۴۶۴ ( الزمر ۴۹ )