قَالُوا سُبْحَانَكَ مَا كَانَ يَنْبَغِي لَنَا أَنْ نَتَّخِذَ مِنْ دُونِكَ مِنْ أَوْلِيَاءَ وَلَكِنْ مَتَّعْتَهُمْ وَآَبَاءَهُمْ حَتَّى نَسُوا الذِّكْرَ وَكَانُوا قَوْمًا بُورًا ( 18 )
مىگويند : « منزّهى تو ، ما را نسزد كه جز تو دوستى براي خود بگيريم ، ولى تو آنان وپدرانشان را برخوردار كردى تا [ آنجا كه ] ياد [ تو ] را فراموش كردند وگروهى هلاكشده ، بودند . » ( 18 )
القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — صفحه 361 ( الفرقان 18 )
پدیدآورندگان: كتاب الله تبارك وتعالى
ص۳۶۱ ( الفرقان ۱۸ )