يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا لَا تُبْطِلُوا صَدَقَاتِكُمْ بِالْمَنِّ وَالْأَذَى كَالَّذِي يُنْفِقُ مَالَهُ رِئَاءَ النَّاسِ وَلَا يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآَخِرِ فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ صَفْوَانٍ عَلَيْهِ تُرَابٌ فَأَصَابَهُ وَابِلٌ فَتَرَكَهُ صَلْدًا لَا يَقْدِرُونَ عَلَى شَيْءٍ مِمَّا كَسَبُوا وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الْكَافِرِينَ ( 264 )
اى كساني كه ايمان آوردهايد ، صدقههاى خود را با منّت وآزار ، باطل مكنيد ، مانند كسى كه مالش را براي خودنمايى به مردم ، انفاق مىكند وبه خدا وروز بازپسين ايمان ندارد . پس مَثَلِ أو همچون مَثَلِ سنگ خارايى است كه بر روى آن ، خاكى [ نشسته ] است ، ورگبارى به آن رسيده وآن [ سنگ ] را سخت وصاف بر جاى نهاده است . آنان [ رياكاران ] نيز از آنچه به دست آوردهاند ، بهرهاى نمىبرند وخداوند ، گروه كافران را هدايت نمىكند . ( 264 )