وَإِذَا طَلَّقْتُمُ النِّسَاءَ فَبَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَلَا تَعْضُلُوهُنَّ أَنْ يَنْكِحْنَ أَزْوَاجَهُنَّ إِذَا تَرَاضَوْا بَيْنَهُمْ بِالْمَعْرُوفِ ذَلِكَ يُوعَظُ بِهِ مَنْ كَانَ مِنْكُمْ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآَخِرِ ذَلِكُمْ أَزْكَى لَكُمْ وَأَطْهَرُ وَاللَّهُ يَعْلَمُ وَأَنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَ ( 232 )
وچون زنان را طلاق گفتيد ، وعدّهء خود را به پايان رساندند ، آنان را از ازدواج با همسران [ سابق ] خود ، چنانچه بخوبى با يكديگر تراضى نمايند ، جلوگيرى مكنيد . هر كس از شما به خدا وروز بازپسين ايمان دارد ، به اين [ دستورها ] پند داده مىشود . [ مراعاة ] اين امر براي شما پربركتتر وپاكيزهتر است ، وخدا مىداند وشما نمىدانيد . ( 232 )