وَلَوْ يُؤَاخِذُ اللَّهُ النَّاسَ بِظُلْمِهِمْ مَا تَرَكَ عَلَيْهَا مِنْ دَابَّةٍ وَلَكِنْ يُؤَخِّرُهُمْ إِلَى أَجَلٍ مُسَمًّى فَإِذَا جَاءَ أَجَلُهُمْ لَا يَسْتَأْخِرُونَ سَاعَةً وَلَا يَسْتَقْدِمُونَ ( 61 )
واگر خداوند مردم را به [ سزاى ] ستمشان مؤاخذه مىكرد ، جنبندهاى بر روى زمين باقي نمىگذاشت ، ليكن [ كيفر ] آنان را تا وقتي معيّن بازپس مىاندازد ، وچون اجلشان فرا رسد ، ساعتي آن را پس وپيش نمىتوانند افكنند . ( 61 )