وَإِذَا مَسَّ الْإِنْسَانَ الضُّرُّ دَعَانَا لِجَنْبِهِ أَوْ قَاعِدًا أَوْ قَائِمًا فَلَمَّا كَشَفْنَا عَنْهُ ضُرَّهُ مَرَّ كَأَنْ لَمْ يَدْعُنَا إِلَى ضُرٍّ مَسَّهُ كَذَلِكَ زُيِّنَ لِلْمُسْرِفِينَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ ( 12 )
وچون انسان را آسيبى رسد ، ما را - به پهلو خوابيده يا نشسته يا ايستاده - مىخواند ، وچون گرفتاريش را برطرف كنيم چنان مىرود كه گويى ما را براي گرفتاريى كه به أو رسيده ، نخوانده است . اين گونه براي اسرافكاران آنچه انجام مىدادند زينت داده شده است . ( 12 )