إِلَّا تَنْصُرُوهُ فَقَدْ نَصَرَهُ اللَّهُ إِذْ أَخْرَجَهُ الَّذِينَ كَفَرُوا ثَانِيَ اثْنَيْنِ إِذْ هُمَا فِي الْغَارِ إِذْ يَقُولُ لِصَاحِبِهِ لَا تَحْزَنْ إِنَّ اللَّهَ مَعَنَا فَأَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلَيْهِ وَأَيَّدَهُ بِجُنُودٍ لَمْ تَرَوْهَا وَجَعَلَ كَلِمَةَ الَّذِينَ كَفَرُوا السُّفْلَى وَكَلِمَةُ اللَّهِ هِيَ الْعُلْيَا وَاللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ ( 40 )
اگر أو [ پيامبر ] را يارى نكنيد ، قطعاً خدا أو را يارى كرد : هنگامى كه كساني كه كفر ورزيدند ، أو را [ از مكّه ] بيرون كردند ، وأو نفر دوم از دو تن بود ، آن گاه كه در غار [ ثَور ] بودند ، وقتي به همراه خود مىگفت : « اندوه مدار كه خدا با ماست . » پس خدا آرامش خود را بر أو فرو فرستاد ، وأو را با سپاهيانى كه آنها را نمىديديد تأييد كرد ، وكلمهء كساني را كه كفر ورزيدند پستتر گردانيد ، وكلمهء خداست كه برتر است ، وخدا شكستناپذير حكيم است . ( 40 )