بنا بر گفتهء آنكه در داستان داود و دو نفر خصم اين روايت را نموده است
و هم چنان كه از دقت كردن در قرآن به سير كردن در زمين كنايه آورده است كه از امام صادق عليه السّلام سؤال شد از معناى آيهء * ( أَ فَلَمْ يَسِيرُوا فِي الأَرْضِ ) * ( مگر در زمين سير نميكنند ؟ ) فرمود معنايش اين است كه مگر در قرآن دقت نميكنند و هم چنان كه خداوند عز و جل از زناشوئى به ( سر ) كنايه آورده است آنجا كه فرمايد ( * ( وَلكِنْ لا تُواعِدُوهُنَّ سِرًّا ) * ) يعنى با زنانى كه در عده هستند و عدهء پنهانى مگذاريد و چنانچه خداى عز و جل از نشستن به قضاى حاجت به اكل طعام كنايه آورده و در بارهء عيسى و مادرش فرموده * ( كانا يَأْكُلانِ الطَّعامَ ) * : ( آنان غذا ميخوردند ) كه معنايش اين است كه به قضاى حاجت مىنشستند و چنانچه از رسول خدا به نحل ( زنبور عسل ) كنايه آورده آنجا كه فرموده است * ( وَأَوْحى رَبُّكَ إِلَى النَّحْلِ ) * پروردگار تو به زنبور عسل وحى كرد و مانند اين بسيار است .
( آدم و حواء در بهشت هفت ساعت بودند تا آنكه خداوند آنان را بيرون كرد )
103 - رسول خدا ( ص ) فرمود : مدت اقامت آدم و حواء در بهشت تا آنگاه كه بيرون رانده شدند فقط 7 ساعت از روزهاى دنيا بود كه خداوند در همان روز اول آنان را به زمين فرود آورد .