( حكيمان و دانشمندان چون به يكديگر نامه مينوشتند فقط سه جمله مينوشتند و چهارم نداشت )
133 - امير المؤمنين ( ع ) فرمود : حكيمان و دانشمندان پيشين چون به يكديگر نامه مينوشتند سه جمله مينوشتند كه چهارمى نداشت : آنكه همتش را به كار آخرت گماشت خداوند كار دنياى او را كفايت مىكند و آنكه باطن خود را اصلاح كند خداوند ظاهرش را اصلاح فرمايد و آنكه كارهاى ميان خود و خدا را اصلاح كند خداوند كارهاى ميان او و مردم را اصلاح فرمايد .
( مؤمن با سه چيز خو نگيرد )
134 - حلبى گويد : شنيدم از امام صادق ( ع ) ميفرمود : براستى كه مؤمن با دروغ و بخل و ناپاكى خو نگيرد و لكن گاهى بيكى از اينها آلوده شود نه هميشه ، به آن حضرت عرض شد : آيا مؤمن زنا هم مىكند ؟
فرمود : بلى به اين كار مبتلا ميگردد و توبه مىكند ولى او را فرزندى از چنين نطفه متولد نميشود .
( هر كس چيزى از مال دنياى او از دستش برود سه پاداش دارد )
135 - رسول خدا ( ص ) فرمود : خداى جل جلاله فرمايد : من دنيا را در ميان بندگان خود بىدريغ پخش كردم هر كس از اين دنيا به من وام بدهد يك بده تا بهفتصد برابر باز پساش خواهم داد