است و اهل ايقان را تذكره و هم رهرو را دستورى كه چراغ فرا راه اوست .
تبصره : از آنكه خواجه در شرح اشارات فرمود : « و وجوده الذى به يوجد » ، و مانند آن در اين رساله كه : « و بعد از آن بايد كه وجودش در وجود او منتفى شود تا به خودىخود هيچ نباشد » مستفاد است كه خواجه در توحيد بر مبناى رصين عارفان باللّه كه وحدت شخصيهء وجود است . مىباشد به خصوص كه در آخر آن در اين رساله فرموده است « و اين مقام اهل وحدتست
أُولئِكَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ
، و خيلى ماهرانه عقيدت خود را در توحيد بعبارت ياد شده ارائه داده است . در اين امر أهم ، رسالهء ما بنام وحدت از ديدگاه عارف و حكيم مغتنم است .
ص 64 و به اين سبب خازن بهشت را رضوان گويند .
مرحوم حاجى در فريدهء رضا ( ى ) حكمت منظومه خوب گفته است :
و بهجة بما قضى اللّه رضا * و ذو الرضا بما قضى ما اعترضا
اعظم باب اللّه فى الرضا وعى * و خازن الجنة رضوانا دعى
ص 64 و اگر سالك اين طريق نسپرد . . . ،
شروع است در بيان خازن دوزخ .
ص 64 و نامرادى وصف مماليك است و به اين سبب خازن هاويه را مالك خوانند .
نيكو بيانى است در وجه تسميهء خازن دوزخ به مالك .
إِنَّ الْمُجْرِمِينَ فِي عَذابِ جَهَنَّمَ خالِدُونَ لا يُفَتَّرُ عَنْهُمْ وَ هُمْ فِيهِ مُبْلِسُونَ وَ ما ظَلَمْناهُمْ