بايد كه بعد ازين حفّاظ مرقد مقدّس رضوى در بيرون قبّه تلاوت نمايند ، برعايت ادب اقرب است . اين معنى بسى پسنديدهء حاضران آمد چه در صدر اول تلاوت قرآن بر قبور نميكردهاند . بعد از آن اين فقير حقير از حضرت التماس كردم كه غزلى غرّا كه از واردات خاطر اقدس آن حضرتست و در روزى كه از عقبهء كلات بعزم صحراى مشهد فرود آمدند صورت نظم يافت و مضمون او مشتمل بر منقبت حضرت امام و انشاء تضرع هنگام زيارت است ، حالى درين مقام بصوت حسن كه مثير رقّت خاطر و محرك اندوه و حزن است خوانده گردد . حضرت خليفة الرحمانى از كمال تواضع و غايت تعظيم و اكرام حضرت امام فرمودند : سخن ما چه لايق آن باشد كه در چنين مقام خوانند . چون ديدند كه خواطر احبّا متوجّه سماع آن افروزنده مشاعل و جد قلوب و آن محرك دواعى اشواق محبّانست [ 147 ر ] بجانب محبوب ، رخصت همايون حاصل شد جناب افتخار الحفّاظ الكرام مولانا حافظ حاجى كه بلبل نغمه سراى گلشن قرآنى و مبلّغ لطايف اشعار بلاغت شعار خاقانيست آن غزل را بصوت حزين بر طريق ترقيق و تحزين اسماع حاضران آن موقف افضال نمايد و صورت آن غزل اينست :
غزل تركى حضرت خليفة الرحمانى در منقبت حضرت امام على بن موسى الرضا سلام الله عليه
برقع كوتار گيل اى صبا اول يوزى گلگون ناك ارا * كورسا مينيك قانليق ياشم افشان قيلامين خاك ارا
اول تيغ هجران در ديدين او لماك تير يلماك دمبدم * هجران خيالى كيم گيلور اول جان ايتمش غمناك ارا
تويسام باشيم بو آستان تو كسام بسى اشك روان * اولسام غميم يوق اول زمان اول آستان پاك ارا
چون طوف قيلسام اى خدا سلطان على موسى رضا * سيرپم نى ايتاى اول زمان اول قامت چالاك ارا
بو كوى كعبه صبح تاب اول نور پاك آفتاب * امدى يتشديم بو صواب شعله اوراى افلاك ارا
سلطان سين و مين بير گدا خدمتدنكى قيلسام ادا * لطف ايله گيل اى پادشاه قيل تربيت بىباك ارا
جسم ضعيفم اورتا نور چون استخوان بولدى اوتون * گويسه شبانى يوق عجب اى دوست لار خاشاك ارا
تاريخ اعظم ظ بولور سر ينى هم طاه بيلور * كانكلومنى اوشبوشاد قيلور قويدوم مونى ادراك ارا
چون نغمه سراى آن گلستان فيوض سبحانى و سخن آراى كلام فصاحت آثار خاقانى در قراءة غزل شروع نمود قوافل وجد و حال از مواقف فيض ذى الجلال