ذكر پادشاهى شاپور بن اردشير بن بابك :
جهاندار شاپور بن اردشير * پلنگ افكنى بود درنده شير
چو بر هفت اقليم شد پادشاه * بياراست گيتى به گنج و سپاه
همه رايت نيكنامى فراخت * همه داد كرد و رعيت نواخت
ز ساسان « 1 » همى اين درست است و راست * كزو دادگر پادشاهى نخاست
شاپور ابن اردشير بن بابك از پادشاهان فرس بود . به دادگستردن و رعيت پروردن مخصوص بود و در مهابت « 2 » بدان مثابت كه از شكوه او زهره در تن شير « 3 » آب گشتى و مهره در سر مار بگداختى . اثر عنف و كينش ، شرر نار جحيم و عذاب اليم و نظر لطف و مهرش ، نمونهاى از رياض بهشت و نعيم مقيم :
اذا عدّ المكارم كان فيها * بمنزلة الجبال من الوهاد
و ان ذكر الأكارم كان جمرا * مضرّمة « 4 » و كانوا كالرّماد * 1
و چون جوايز و صلات و عوارف و هبات او حكم : اكثر من امواج البحار و امواه الامطار * 2 داشت ، جمعى از وزراى دون همت نسبت آن عطايا « 5 » و مواهب به اسراف و تبذير كردند و گفتند : مال عزيز است و تحصيل آن دشوار و اتلاف آن محض اسراف و در امثال وارد [ است « 6 » ] كه ، الاسراف فى العشرة يورث الاشراف على العسرة * 3 و
هامش
( 1 ) - ب و ج : ساسانيان .
( 2 ) - ب : مهاربت .
( 3 ) - ب : - شير .
( 4 ) - ب و ج : مضرمة .
( 5 ) - ج : عطا .
( 6 ) - اساس : ندارد .