و مريد بايد كه هيچ كس را مخالفت نكند اگرچه داند كه حق بدست اوست ، خاموش بود و به ظاهر چنان نمايد كه موافق اوست و هر مريدى كه در وى ستيزه و لجاج و پيكار بود از وى هيچيز نيايد « 1 » .
و چون مريد اندر جمع درويشان بود بايد كه خلاف نكند ايشانرا ، در سفر يا در حضر ، به ظاهر ، نه در خوردن و نه در روزه داشتن و نه در حركت و اگر چيزى رود كه موافق نبود ، بسرّ خلاف كند و دل با خداى نگاه دارد و چون او را اشارت خوردن كنند لقمهء يا دو بخورد و نفس خويش را آرزو ندهد « 2 » .
و از آداب مريدان نيست ، وردها بسيار داشتن ، به ظاهر زيرا كه قوم اندر خاطر مانده باشند و معالجت خويهاى بد و از غفلت دور بودن نه اندر اعمال برّ ، ناچار بود ايشانرا از آن ، گزاردن فرايض و سنن راتبه است امّا زيادت از نماز نافله ، ياد كرد بدل ، ايشانرا تمامتر بر دوام « 3 » .
و سرمايهء مريد آنست كه از همه احتمال كند بخوشى و هرچه او را پيش آيد برضا و صبر ، آن بگذارد و بر تنگى و درويشى صبر كند و سؤال نكند و بقليل و كثير معارضه نكند اندر آنچه او را حظّى بود در آن و هركه اين نخواهد كرد ويرا ببازار
هامش
( 1 ) - مب : و كس را مخالفت نكند اگرچه داند كى حق با وى است خاموش باشد و موافقت نمايد همگنان را و هر مريدى كى در وى لجاج و ستيزه و خصومت بود ازو هيچ نيايد .
( 2 ) - مب : و چون در ميان جمع بود در سفر يا در حضر بايد كى مخالفت نكند در ظاهر نه در خوردن و نه در روزه داشتن و نه در سكون و حركت بل كى بسر مخالف ايشان بود و دل خويش با خداى تعالى نگاه دارد و چون با وى اشارتى كنند به مثل لقمهء يا دو لقمه موافقت كند و شهوت نفس نراند .
( 3 ) - مب : و از آداب مريد نيست اوراد بسيار به ظاهر كى اين قوم در مكابدهء خواطراند و در معالجت اخلاق و نفى غفلت از دلها نه در بسيارى اعمال بر ، و آنچ لا بد است و از آن چاره نيست مريد را ، گزاردن فرايض است و سنة راتبه فاما زيادت نماز نافله ذكر خداى تعالى بدل ايشان را تمامتر .