باب بيست و هفتم در ارادت
قال اللّه تعالى و لا تطرد الّذين يدعون ربّهم بالغداة و العشىّ يريدون وجهه .
انس گويد رضى اللّه عنه كه پيغامبر صلّى اللّه عليه و سلّم گفت چون خداى عزّ و جلّ بندهء را « 1 » نيكوئى خواهد او را كار فرمايد گفتند يا رسول اللّه چون كار فرمايد گفت ويرا توفيق دهد بكارى نيك پيش از مرگ .
استاد امام گويد رحمه اللّه ارادت ابتداء راه سالكان باشد « 2 » و آن ناميست [ مر ] نخستين منزل قاصدانرا بخداى [ سبحانه « 3 » ] و تعالى و اين صفت را ارادت نام كردهاند زيرا كه ارادت مقدّمهء همه كارها باشد [ و ] هرچه ارادت بنده بر آن مقدّم نباشد نتواند كرد چون اين اوّل كار بود آن را كه طريق خداى عزّ و جلّ ورزد ارادت نام كردند مانند قصد اندر كارها كه مقدّمهء آن بود و مريد بر موجب اشتقاق آنست كه
هامش
( 1 ) - مب : به بندهء .
( 2 ) - مب : طريق سالكان بود .
( 3 ) - مب : ندارد .