باب سيزدهم در حزن
قال اللّه تعالى الحمد للّه الّذى اذهب عنّا الحزن « 1 » . ابو سعيد خدرى گويد رضى اللّه عنه كه از پيغامبر صلّى اللّه عليه و سلّم شنيدم كه هيچيز نبود كى ببندهء مؤمن رسد از دردى يا اندوهى يا مصيبتى يا رنجى الّا كه بدان ايشانرا كفارتى باشد از گناه « 2 » . [ و ] اندوه دل [ را ] پاك كند از پراكندگى و غفلت و حزن از اوصاف اهل سلوك باشد « 3 » .
از استاد ابو على [ دقّاق ] شنيدم كه اندوهگن در ماهى راه خداى چندان ببرد كه بىاندوهى بسالهاى بسيار نبرد . و در خبر مىآيد كه خداى تعالى دل اندوهگنان دوست دارد « 4 » .
هامش
( 1 ) - مب : حديث را به عربى نيز آورده است .
( 2 ) - مب : هيچ رنج و تعب و نصب و اندوه و انديشه ببندهء مسلمان نرسد الا كه خداى عز و جل كفارت گناهش كند .
( 3 ) - مب : چون خداوندش از اهل سلوك بود . متن عربى : الحزن حال يقبض القلب عن التفرق فى اودية الغفلة و الحزن من اوصاف اهل السلوك . اندوه حالى است كه دل را فرومىكشد و نگاه مىدارد از پراكندگى در واديهاى غفلت و حزن صفت رهروان است ( يعنى مبتديان )
( 4 ) - در « اصل » بعد از روايت توراة است ولى موافق « مب » و « متن عربى » در اينجا آورديم .