است زيرا كه قتل مسلمانان را فوز عظيم دانستهايد و ريختن خون بىگناهان را ثواب بزرگ شمردهايد .
[ شمهاى از فجايع پس از بمباران مجلس ]
اى كاش در طهران مىبوديد و مىديد [ يد ] كه در زمانى كه آتش ظلم نمرودى اينان به توسط توپ كروپ و گلولهء تفنگ زبانه زدن گرفت ، آن خليلان كوى محبّت شريعت و حرّيت به منجنيق صبر و شكيبايى نشسته و در مسجد به حريم كعبهء مودّت دوست ، پناهنده شده ، شايد اين نامسلمانان كه خود را اهل ايمان مىدانستند از خداوند مسجد و پروردگار خانه ، شرم نموده در خانهء خداوند كه
وَ مَنْ دَخَلَهُ كانَ آمِناً
« 1 » دربارهاش فرمودهاند - اسائهء ادب نكرده ، خون اين مظلومان را نريزند .
باوجود بر اين ، همان اشخاصى كه شما آنها را مسلمان مىدانيد و درواقع بدتر از كفّار حربى بودند ، در تحت رياست چند صاحب منصب روسى ، از قبيل پالكنيك « 2 » و غيره درصدد انهدام خانهء خدا و قتل تمام آن مسلمانان برآمدند . به ضرب گلولهء توپ ، معبد اهل ايمان را ويران و نفوس زكيّه را به بارش گلولهء تفنگ در آتش انداختند .
از علما و كسبه و سادات و تجّار به هركس دست به هم رسانيدند ، شهيد كردند و در آخر كار دو نفر از علما كه هريك آيت اللّه بودند يكى حضرت حجة الاسلام آقا سيد عبد اللّه بهبهانى و ديگر حجة الاسلام آقا سيد محمّد طباطبائى را و جمعى از تجار و كسبه [ را ] چون جد بزرگوار آن دو آيت اللّه - امام زين العابدين - اسير نمودند و به بارگاه شوم اين مردود عنيد بدتر از يزيد بردند .
در بين راه از ضرب و شتم نسبت به آن وجودهاى مقدسه چيزى فروگذار نكردند و چون حضرت زين العباد ، در مقابل تخت آن اشقى العباد نگاه داشتند .
هامش
( 1 ) . « و هركس كه وارد آن شود در امان است » آل عمران 3 / 97 .
( 2 ) . پالكنيك : پالكونيك - حكمران روسى - كه او را براى فرماندهى قزاقخانه به ايران آورده بودند . تا مىتوانست با مردم چيرگى و ستمگرى دريغ نمىگفت . « تاريخ مشروطهء ايران ، ص 282 »