عنقريب سبزهء اميد خواهد روييد و به خوشهء آرزو دانه خواهد بست . پس بايد به داس غيرت ، همگى حميت كنيد و حاصل خود را درو نماييد و در خرمن توكّل جمع آورى كنيد و به قوهء مردى و مردميّت بكوبيد و به نسيم عنايت الهى او را باد دهيد و دانهء مقصود را از كاه آمال و آرزو بيرون كشيد تا شما هم صاحب گندم و نان شويد و ثروت و مكنت به هم رسانيد به شرط آنكه بوالهوسى را كنار گذاريد و سگ نفس و شهوت را از خانهء دل بيرون نماييد و قناعت را شعار خود سازيد .
دخل را بر خرج بيفزاييد و محلّ زراعت خود را محفوظ داريد و بيگانگان را در مزرعهء خود راه ندهيد و فقرا و ضعفاى خود را در شغل و عمل و معاش و پاداش معاونت و حمايت كنيد و نفاق را از ميان خود برداريد و تفاق را شعار خود سازيد .
خداوند هم به شما بركت مرحمت خواهد فرمود . رفتهرفته زراعت شما توسعه به هم خواهد « 1 » رسانيد . چنانچه امروز شما به ديگران محتاجيد ، فردا ديگران به شما احتياج به هم خواهند رسانيد و شما با شرف و عزّت زندگانى خواهيد كرد . »
آن رعايا سر خجلت به زير انداخته شرمنده بودند ، بعد اظهار داشتند ما تمام نصايح كافيه و مواعظ شافيه شما را شنيديم . بعد از اين از فرمودهء شما تمرّد نمىكنيم . ولى امروز گرسنهايم و فقير و مسكينيم ، خوب است قدرى آذوقه به ما مرحمت شود و اين زمستان را بگذرانيم ، در بهار به وظايف خود رفتار مىكنيم .
آن جوان خوشرو گفت : « جواب شما همان است كه گفتم . اول بايد تنبلى و تنپرورى را كنار بگذاريد و مشغول عمل شويد و كار كنيد و الا هرچه به شما مساعده داده شود ، چون به بيكارى و تنپرورى عادت نمودهايد تلف خواهيد نمود .
هيچ ارباب ملكى ، رعيت مفتخور و بيكار لازم ندارد و خداوند هم بندهء بيكار و بيعار خود را عزت نخواهد داد . اين قسم مردم هميشه اسير و ذليل و مزدور و عملهء مردم كاركن عالم دانا خواهند بود و شما به ترتيبى كه گفتم اگر مشغول عمل نشويد در حضيض ذلت خواهيد ماند و در بوتهء مسكنت خواهيد سوخت .
هامش
( 1 ) . اصل : خواهد به هم .