بفرست . اى مردم شما هم آمين بگوئيد ، اى معاويه من اين سخنان را بر روى منبر مىگويم و چيزى كم و زياد نمىكنم .
معاويه بشگفتى افتاد و گفت در اين صورت اى ابو بحر از تو درمىگذريم « 1 » .
( 1 )
5 ) كثير بن كثير
از ديگر كسانى كه به دشنام و ناسزاگوئى بساحت امير المؤمنين اعتراض كردند شاعر نابغه و مشهور كثير بن كثير سهمى بود كه از عقيدهء دينى و آگاهى زنده و راستينش در برابر اين ناهنجارى دفاع كرد و با اشعارى كه روانى و تازگى از آن ميتراويد ، خشم و نفرتش را به ناسزاگويان على بدين گونه ابراز داشت « 2 » :
خدا لعنت كند آن را كه به على دشنام دهد * و حسين را كه پيشوايان و رهبران مردمند
آيا دشنام ميدهد آنان را كه نياكانشان پاكند * و دائيها و عموهايشان بزرگوارند
هامش
( 1 ) - عقد الفريد 2 / 144 ، مستطرف 1 / 54 ، ثمرات الاوراق ص 59
( 2 ) - كثير بن كثير بن مطلب بن ابى وداعهء قرشى سهمى از پدرش و از سعيد بن جبير و گروهى ديگر نقل روايت كرده و گروهى ديگر هم از او احاديثى نقل كردهاند ، ابن سعد مىگويد كثير شاعرى اندك سخن بود ، احمد و ابن معين او را از ثقات دانستهاند و ابن حيان نيز او را از راويان قابل اعتماد ميداند ( تهذيب التهذيب 8 / 426 ، مرزبانى در معجم الشعراء 2 / 348 ) مرزبانى مىگويد اين اشعار را كثير از آن جهت سرود كه شنيد عبد الله زبير بخاندان پيامبر دشنام ميدهد و گفته شده است كه سبب سرودن اشعار اين بود كه عبد الملك مروان بفرماندار مدينه نوشت كه مردم را به اجبار بدشنام اهل بيت وادار كند .
ابن ابى الحديد اين اشعار را در كتابش آورده و آنها را به عبد الله بن كثير سهمى نسبت داده است ولى اين اشتباه است چون اين نام در شرح حال شاعران نيامده است و فقط نام از كثير بن كثير برده شده كه اين اشعار از اوست .