ميدانسته است زيرا قيام بر ضد معاويه و قربانى شدن در جنگ با او هيچگونه سودى نداشت چون معاويه با فريبكاريهاى خود چنان كه پيشتر گفتيم مسير انقلاب را منحرف ميكرد و حتى از آن بنفع خود بهره ميبرد .
( 1 ) ولى در اين هم شكى نيست كه امام حسين از صلح با معاويه غمى بزرگ در دل داشت چنان كه برادرش حسن ( ع ) هم از اين ماجرا به سختى رنج ميبرد ولى آنها با چنان شرايطى جز قبول صلح چارهاى نمىيافتند و توان جنگ با معاويه را نداشتند .
دليل نادرستى خبرى كه مورخان دربارهء مخالفت امام حسين با صلح برادرش آوردهاند اين است كه ميگويند امام حسن به برادرش گفت « به هر كارى كه دست زدم تو مخالفت كردى » .
سستى و نادرستى اين سخن كاملا روشن است زيرا اين گفته بيانگر مخالفت صريح امام حسين با نظرات برادرش امام حسن است در صورتى كه اين دو برادر هر دو در دامان پيامبر تربيت يافتهاند و شارع اسلام چنان مكارم اخلاق و روش راستين حيات را به آنها آموخته بود كه نمونهء كاملى از اخلاق عظيم پيامبر بودند و در اين صورت چگونه حسين ( ع ) با برادرش در امرى كه متضمن مصالح عاليهء مسلمانان بود مخالفت ميكرد .
امام حسين ( ع ) هميشه مقام برادرش را بزرگ مىشمرد و بتجليل مقامش مىپرداخت و هرگز بر خلاف نظرش رفتار نمىكرد چنان كه امام باقر ( ع ) در اين باره ميفرمايد :
« حسين به منظور احترام برادرش حسن هرگز در برابر او سخن نمىگفت » « 1 » .
با چنين احترامى كه حسين ( ع ) دربارهء برادرش رعايت ميكرد
هامش
( 1 ) - مناقب ابن شهر آشوب 2 / 143