و رزانت عقل و متانت راى نزاهت نفس و نباهت [ 1 ] « 1 » قدر از امراى زمانه ممتاز و پيوسته حضرت صاحب قرانى - انار الله برهانه - او را به مثابت فرزندان و برادران داشته ، روز بار در ميان امرا و اركان دولت از معتبران ممتاز و وقت كار در دل دشمنان حضرت همچو تيغى جانگداز و اعتقاد ما در خوب سيرتى او بر تزايد [ 2 ] و اعتماد ما بر نيكوخواهى او در تضاعف . مىبايد كه انديشه فاسد به خود راه ندهد و بىتردد متوجه گردد و اگر چنانچه از كسى شكايتى دارد به حضور برسيده به غور آن رسيده آيد .
چون امير عبد الصمد پيش امير سليمانشاه رسيد و پيغام بندگى حضرت به دو رسانيد ، امير سليمانشاه عذرى چند نامسموع تقرير كرد و گفت : مدتى مديد است تا پيش ايشان روزگار گذرانيدهام و هيچكس را در اين دولتخانه بر من مجال تفوق نبوده . حالا بعضى از گماشتگان در اضائت « 2 » حقوق دست به اشاعت « 3 » جور گشادهاند و پاى از حد مقدار خويش بيرون نهاده و حالا ملازمت آن حضرت بدان عسل مصفى ماند كه از بيم نيش زنبوران به نوش صفو « 4 » آن نتوان رسد . تنعمات فراوان و لذات بيكران از آن دولتخانه به ما رسيده ، فاما وقتى كه سير [ 3 ] در لوزينه و نمك در پالوده پيدا شد ، توقع حلاوتى [ 4 ] نماند .
بعد از آنكه امير عبد الصمد مبالغه بسيار كرد كه البته ترك اين نزاع مىبايد داد و متوجه بندگى حضرت مىبايد گشت ، امير سليمانشاه [ بر آن ] مقرر گردانيد كه امير جهان ملك را پيش من فرستيد تا من فرزند خود را مصاحب او پيش بندگى حضرت بفرستم و بعد از دو سه ماه خود نيز متوجه شوم .
چون امير عبد الصمد از پيش امير سليمانشاه مراجعت نمود ، امير سليمانشاه به جانب قلعه كلات « 5 » رفت و آن را استحكامى داد و ذخيرهاى جمع كرد و بعضى از متمردان بر او جمع گشتند .
هامش
[ 1 ] . ت : بناهب .
[ 2 ] . ت : برتر آيد .
[ 3 ] . ت : سم .
[ 4 ] . ت : حلاوت .
( 1 ) نباهت : نجابت ، بزرگوارى ، اشتهار ، آگاهى ، بيدارى ، شرف ، بزرگى ( دهخدا ) .
( 2 ) اضائت : روشن شدن ، روشن كردن ( دهخدا ) .
( 3 ) اشاعت : آشكارا كردن ، فاش و آشكار كردن خبر و جزء آن ( دهخدا ) .
( 4 ) صفو : برگزيده ( معين ) .
( 5 ) قلعه كلات : قلعهايست در غايت محكمى چنان كه در او كشت و زرع توان كرد و آب -