[ 27 - ر ] مرا متهم كرد و دست من ببريد ، و من خود را بر اين راه انداختم تا آفتاب اقبال تو طلوع كند تا من انتقام خود از وى بستانم ، و اكنون از اينجا كه شما آييد تا آنجا كه وى است بيست روزه راه است و من شما را به راهى مىبرم كه به پنج روز به وى رسيد و او را ناگاه فرو گيريد .
فيروز به سخن او فريفته شد و ندانست كه اگرچه دشمن ملاطفت بسيار نمايد هرگز دوست نگردد ، و لشكر را بفرمود تا پنج روزه آب و علفه و علوفه برداشتند ، و آن قطيع ايشان را در بيابانى برد كه وهم اگر بر باد نشستى كنار آن درنيافتى و جاسوس فكرت ساحت آن را به قدم تخيل سياحت « 1 » نكردى . چون پنج روز شد كه مىرفتند ايشان را آب و حيوان را تاب نماند . آن قطيع حيات را وداع كرد و گفت : غرض من به حصول پيوست و كار بمراد من شد . فيروز بيست شبانروز در آن بيابان بماند و تمامت لشكر هلاك شدند . فيروز با جماعتى اندك از آن ورطه خلاص يافت و بر طرفى از ملك خشنواز بيرون آمد و به حكم ضرورت كس بازفرستاد و از آنچه رفت استغفار كرد و عذر خواست . خشنواز گفت : با تو صلح كنم و ترا به دارالملك خود رسانم به شرطى كه حدى معين كنم كه از آن تجاوز ننمايى . پس او را علفه و علوفه و تشريفات فرستاد و بفرمود تا منارهاى از گچ و سنگ بساختند ، و فيروز سوگند خورد كه البته از اين مناره درنگذرد و بر ولايت او كه ماوراى آن است تعلق و تعدى ننمايد .
پس فيروز را به سر ولايت خود بازفرستاد ، و بعد از سه سال فيروز را دواعى انتقام در كار آمد و خواست تا آن معاملت را مكافات كند ، لشكر كشيد و قصد ولايت او كرد . موبدان و بزرگان گفتند : نقض عهد لايق حال ملوك نباشد ، گفت : من خلاف سوگند نكنم ، و لشكر براند . چون به آن مناره رسيد فرمود تا آن مناره را به حيلت برگرفتند و در پيش لشكر مىبردند ، و گفت : من سوگند خوردهام كه از اين مناره درنگذرم . چون خبر به خشنواز رسيد دانست كه با وى مقاومت نتواند كرد فرمود تا در راه خندقى عظيم زدند ، و سر او را بپوشانيد . چون لشكرها مقابل شد خشنواز منهزم گشت . ايشان در پى تاختند و جمله در آن خندق افتادند و هلاك شدند .
هامش
( 1 ) - م : مساحت .