كه به ولايت خود بازگردد و هلاكشود .
بعد از آن روشاقى مراجعت نمود . حق تعالى فريشتهاى را به قتل لشكر سنخاريب « 1 » فرستاد . در يك شب صد و هشتاد و پنج هزار مرد بمردند . چون اين مصيبت به ايشان رسيد بازگرديدند . و به شهر نينوى رفت ، در معبدگاه [ 113 - پ ] خود به عبادت نسروح نام بتى كه داشت مشغول شد . شن ايصر و اذرميلخ اين هر دو او را به شمشير زده كشتند و پسرش ايسرخدون به جاى او نشست . بعد از آن حزقيا بيمار شد . يشعيا پيش او آمد و گفت : وصيتكن كه در خواهىگذشت . حزقيا تضرع به خدمت حق نمود . يشعيا را خطاب رسيد كه با حزقيا بگوى كه تضرع ترا ديدم ، بر تو بخشيدم . روز سيوم شفايابى و پانزده سال ديگر بر عمر تو زيادت كردم ، و دست تعدى پادشاه را از تو كوتاه مىگردانم جهت بندهء من داود و پدر تو ، و همچنان شد .
و مدت پادشاهى او بيست و نه سال بود .
منشاء بن حزقيا « 2 » -
از اولاد سليمان بود . در دوازده سالگى به جاى پدر نشست و كفر و زندقه پيشگرفت و هر بتخانه كه پدرش خراب كرده بود آبادان [ كرد ] و تسخير تمامت كواكب كرده ايشان را معبود ساخت و معبودى كه ساخته بود در نفس بيت المقدس نهاد و خونهاى بسيار ريخت و سبط يهودا را نيز از راه برد . حق تعالى خشمگرفت و عهدكرد كه ايشان را براندازد و بيت المقدس را خرابكند و هرچه بدتر است با ايشان به تقديم رساند . و مدت بيست و دو سال كافر و عاصى ماند . بعد از آن پادشاه جزيره او را بگرفت و در قفص آهنين كرده فرمود تا در زير آن آتش كنند و او را به آهستگى به عذاب هرچه تمامتر بكشند . چون او تسخير كواكب مىكرد هر روز يكى را از كواكب سياره تسخير كرده ازو به شفاعت مىخواست .
هيچ يك او را مغيث نشدند . بعد از آنكه عاجز گشت ، گفت : امروز به در حق تعالى روم ، و او را نيز بيازمايم . چون به صدق تمام بناليد ، بارى تعالى بر نالش و زارى او رحمتكرد و حرارت آن آتش را بشكست . چون از آن عذاب خلاص يافت ، توبهء نصوح كرده سى و سه سال صاحب توبه ماند ، و مدت او پنجاه و پنج ساله بود .
هامش
( 1 ) - اصل : بنجويو ( ! )
( 2 ) - منسى بن حزقيا ( قاموس كتاب مقدس ، ص 838 ) .