بود . عباس تميم كه وزير بود او را بكشت و پسر او ابو القاسم عيسى را كه پنج - ساله بود ، قايممقام كرد و الفايز باللّه لقب داد . بعد از شش سال نماند . پسر عمش ابو محمد عبد اللّه بن يوسف قايممقام شد و لقب العاضد باللّه « 1 » ، تا به وقتى كه آل ايوب شير كوه و صلاح الدين يوسف بر مصر و بلاد او مستولى شدند ، و در اول جمعه محرم سنهء ست و ستين و خمسمائه ( 566 ) خطبه به نام مستنجد خليفهء بغداد كردند و عاضد روز عاشورا وفات يافت و نسل او را منقطع گردانيدند [ و اللّه اعلم ] .
و در دمشق اقوامى كه به بنى الطياره و بنى الشيبه معروفاند از نسل محمد الديباجاند و در مكه و يمن به خلافت او بيعت كردند و او را امير المؤمنين مأمون لقب نهادند و نسل او در مصر و شام و مغرب و عراق عرب « 2 » و جرجان مقيماند . و على العريض مردى فقيه و زاهد بود و نسل او در عراق و خراسان و ماوراء النهر مقيماند .
الامام ابو ابراهيم موسى الكاظم رضى اللّه عنه
روز يكشنبه و گويند سهشنبه هشتم ماه صفر سنهء ثمان و عشرين و مائه در ابواء « 3 » موضعى است ميان مكه و مدينه ، در وجود آمد و پنجاه و يك سال و پنج ماه و هفده روز بزيست و در عهد هارون الرشيد روز آدينه بيست و پنجم ماه رجب سنهء ثلاث و ثمانين و مائه در بغداد وفات يافت ، و او را سى و هفت فرزند بود : هجده پسر و نوزده دختر . پسران : على ، ابراهيم ، عباس ، قاسم ، اسماعيل ، جعفر ، هارون ، حسن ، احمد ، محمد ، حمزه ، عبد اللّه ، اسحاق ، عبيد اللّه ، زيد ، حسن « 4 » الاصغر ، فضل ، سليمان . دختران : فاطمة الكبرى ، فاطمة الصغرى ، رقيه ، حكيمه ، رقية الصغرى ، ام ابنها كلثم ، ام جعفر ، لبابه ، زينب ، خديجه ، علّيه ، آمنه ، حسنه ، بريهه « 5 » ، عايشه ، ام سلمه ، ميمونه ، ام كلثوم . ابراهيم را جزّار مىگفتند يعنى قصاب ، جهت آنكه خون بسيار بريخت ، و زيد را زيد النار گفتندى ، جهت آنكه چون ملك بصره
هامش
( 1 ) - چنين است در هر دو نسخه . يعنى لقب يافت .
( 2 ) - با : عراق و عجم .
( 3 ) - م : ابرا ، متن از « با » .
( 4 ) - يعقوبى : حسين ، و كلمهء اصغر را ندارد ( 2 : 421 ) .
( 5 ) - با : بريهمه ( ؟ ) .