اختيار كردند ، و هم در مجلس خاص مشحون بشاهزادگان و امراء و خواص سطرى چند بمنزلهء شرح نوشته شد ، و علما نوشته فقير را پسنديدند ، و نوشتند كه ادق و احسن است ، و بموقف عرض رسانيدند ، حضرت اعلى را مستحسن نمود ، مولانا قطب الدين احمد و باقى ائمه مرسوم و علوفه تعيين فرمودند .
و بنده چون زر خالص از بوتهء امتحان تمامعيار بيرون آمد ، و قلب روىاندود ارباب حسد رواج نيافت » .
پرحادثهترين ادوار زندگى و مهمترين سنين خدمت نهسالهء عبد الرزاق را در دربار هرات بايد سالهاى 846 ، 847 و 848 دانست ، زيرا وى در سال 846 از طرف شاهرخ ميرزا بعنوان سفارت بدربار والى كاليكوتى بهندوستان رفت ، و از آنجا برحسب دعوت پادشاه بيجانگر يا بعنوان سفارت به شهر بيجانگر هندوستان
Bijangar
شتافت ، و اين سفارت مدت سه سال به طول انجاميد ، و از حوادث اين سفر شرح مبسوط و مفصلى در ضمن حوادث سالهاى 846 ، 847 ، 848 در تاريخ مطلع السعدين نگاشته است .
گويد : « حضرت خاقان سعيد عزم داشت كه ايلچى خاصهء بهندوستان به نزد والى كاليكوت فرستد ، امرا را فرمود كه ايلچى يراق كنند و رقم تعيين بر فقير كشيدند ، و بعضى ساعى گرديدند به خيال آنكه شايد ازين سفر باز نيايد ، اين فقير از آن سفر خطير بعد از سه سال فرخنده فال بازآمد و ساعيان به راه عدم رفته بودند » .
« القصه : حضرت خاقان سعيد اسب و پوستين و دگلهء طلادوزى و كلاه نوروزى جهت والى كاليكوت تعيين فرمود . . . و احكام و انعام عنايت فرمود ، و اين ضعيف جزئيات ساخته باتفاق برادر بزرگ خود مولانا عفيف الدين عبد الوهاب و چند تن ديگر همراهان غره رمضان عزيمت نموده ، و به راه قهستان بيرون رفت ، و 18 رمضان بكرمان درآمده و 5 شوال از كرمان روان شد و منتصف ماه بساحل عمان و بندر هرموز رسيد . . . »