چمن سيوم از روضهء بيستم « 1 » در آمدن جناب ولايتمآب خواجه ناصر الدين عبيد إله « 2 » ( طيب إله ثراه ) بجانب خراسان
در سنهء خمس و ستين و ثمانمايه رأى ملكآراى سلطان سعيد چنان مصلحت ديد كه سيد مزيد بهادر بجانب بلخ رفته ضابط و مستحفظ آن حدود باشد . در اثناى اين حال خبر آمد كه امير نور سعيد سر از ربقهء طاعت بيرون برده سوداى سركشى و استقلال در دماغ آورده ، « 3 » [ و ] در نواحى سمرقند و بخارا دست بظلم و بيداد و غارت و تاراج دراز كرده ، دم مخالفت و عناد مىزند ، سلطان سعيد سوابق خدمات او را ملحوظ داشته ملتفت آن سخنان نشد ، و قاصدى پيش او فرستاد تا او را بنصايح مشفقانه « 4 » [ و مواعظ دلپذير ] از آن داعيه بازآورد ، و اگر بنصايح او متنبه « 5 » [ و متقاعد ] نشود قاصد بسمرقند « 6 » رفته [ و ] جناب ولايت پناه ( هدايت دستگاه ) خواجه ناصر الدين عبيد إله طيب إله ثراه « 7 » [ را ] از صورت حال آگاه كند . چون سخن قاصد ناصح پيش امير نور سعيد محل قبول نيافت ، فرستاده برحسب كيفيت حال اسماع خواجه
هامش
( 1 ) - چنانچه پيشتر توضيح داده شد شرح واقعهء آمدن خواجه ناصر الدين عبيد إله از ماوراء النهر بخراسان مشرقى ( هرات و نيشابور ) در نسخه مك در چمن دويم مذكور است .
( 2 ) - مك : ( طيب إله ثراه ) . مج : اين جمله را ندارد . پا : لايقر است .
( 3 ) - مج : آورده و در نواحى . مك : آورده در نواحى .
( 4 ) - و مواعظ دلپذير : اين عبارت از زيادات مج است .
( 5 ) - مج : و متقاعد . مك . پا : اين را ندارد .
( 6 ) - مج : رفته و جناب ولايت پناه خواجه .
مك : رفته جناب ولايت پناه هدايت دستگاه خواجه .
( 7 ) - مج : ثراه را از . مك : ثراه از .