چمن سوم از روضهء پانزدهم در محاربهء الغ بيك ميرزا با علاء الدوله ميرزا
چون مملكت خراسان [ كه ] بسبب واقعهء ناگزير حضرت خاقان مغفور ابتر و پريشان شده بود ، بحسن ( تدبير و ) رعايت و اهتمام و بسط يد احسان و انعام عام علاء الدوله ميرزا روى بآبادانى و جمعيت آورد ، الغ بيك ميرزا - بداعيهء آنكه فرزند صلبى [ حضرت ] خاقان مغفور غير ازو ديگرى نيست ، و جز او كسى را دعوى ( استعلا و ) استقلال نميرسد ، و در وقتى كه با علاء الدوله ميرزا صلح فرمود ، مقرر چنان بوده كه عبد اللطيف ميرزا را با نوكران مع طرايف و نفايس بيكران پيش او فرستد ، آن شرط بقرار معهود بوفا نرسيد ، و علاء الدوله ميرزا نوكران عبد اللطيف ميرزا را قتل فرمود ، و در وقتى كه بنواحى بلخ رفت خرابى [ و پريشانى ] بسيار از لشكر او واقع شد ، - با سپاه بىپايان تصميم عزيمت استخلاص خراسان فرمود ، و چون از جيحون عبور نمود عبد اللطيف ميرزا لشكرهاى ختلان ، و قندز ، و بغلان ، و ارهنگ ، و سراى ، و بلخ ، و بدخشان ، [ و اندخود ] ، و شبرغان ، و ميمنه ، و فارياب ، تا حدود ( آب مرغاب ) جمع آورده باردو ملحق گشت ،
للاسدى :
سپاهى چو مور و ملخ بىشمار * دليران جنگى و مردان كار
يلان دلاور كه در رزمگاه * بنيزه ربايند از چرخ ماه
علاء الدوله ميرزا را از استماع اين خبر مشرب مسرت تيره شد ، و اسباب عشرت عسرت تمام يافت ، ديگرباره ابواب خزاين را چون كف كريمان و دل جوانمردان گشاده گردانيد ، و گنجهاى فراوان بر اصناف لشكريان قسمت نمود ، و لشكرى آراسته ساخت