للحوايج « 1 » و بعد از ان از اول تا آخر فروخواند تا اگر سهوى « 2 » رفته « 3 » باشد « 4 » باصلاح آورد « 5 » و البته بر طبيعت اعتماد نكند و نگويد كه « 6 » آنچ من « 7 » نويسم « 8 » از ( * ) غلط و سهو « 9 » معرّا و مبرّا باشد چه هيچ آفريده را اين دعوى نرسد « 10 » لكلّ جواد « 11 » كبوة و لكل حسام نبوة و لكل عالم هفوة « 12 » و « 13 » بعد از اتمام مكتوب را مهر كند چه پيغامبر « 14 » صلى الله عليه و سلم فرمود « 15 » كرم الكتاب ختمه « 16 » چون ازين مطالب
هامش
( 1 ) - پ : الحوا ؟ ؟ ؟ ج ؛ ت : للحوا ؟ ؟ ؟ ج ؛ ث : للجوايح
( 2 ) - پ : شهوى
( 3 ) - ت : در حاشيه نوشته
( 4 ) - ب : حذف شده
( 5 ) - پ : آرد
( 6 ) - آ ث : حذف شده
( 7 ) - ت : ناخوانا
( 8 ) - پ ت : مىنويسم
( * 9 ) - پ ج : سهو و غلط
( 10 ) - ج : و قد قيل - افزوده
( 11 ) - ج : جاد
( 12 ) - ب : هنوة ؛ پ : قوة
( 13 ) - ج : از - و بعد از اتمام - تا - اشتغال نماييم ( ص - 122 ) - حذف شده
( 14 ) - پ : بيغمبر
( 15 ) - پ : فرموده است
( 16 ) - پ : از - چون ازين مطالب - تا - اشتغال نماييم - حذف شده و بجاى آن متن زيرين افزوده :
و بوشيذه نيست كه كاتب با مكتوب اليه يا بيشتر باشد يا كمتر يا مساوى اگر بيشتر باشد عرض مكتوب وسيع بايد و بعد بين السطور متوسط و بياض مكتوب متوفر و اگر كمتر باشد عرض مكتوب سك بايد و بعد بين السطور اندك و ساض صدر مكتوب نيز اندك و اگر مساوى باشد على التساوى نويسد اما در عرضه داشت رعايا بملوك و سلاطين و محاضر كه نويسد اين قاعده مطرد نباشد چه مكتوب عريض بايد نوشت اما بعد بين السطور اندك بايد گذاشت و بياض صدر مكتوب متوسط تا جمعى كه عارض قضايا باشند اسامى خويش در آخر ان ثبت توانند كرد ( صفحهء 18 - آ 18 )