[ آيهء ( 21 - 10 ) اشاره به نعمات داود و سليمان و ماجراى قوم سباء ]
( 10 ) ( وَ لَقَدْ آتَيْنا داوُدَ مِنَّا فَضْلًا يا جِبالُ أَوِّبِي مَعَهُ وَ الطَّيْرَ وَ أَلَنَّا لَهُ الْحَدِيدَ ) : ( و به تحقيق داوود را از جانب خود فضلى داديم و گفتيم : اى كوهها و اى مرغان با او همصدا شويد و آهن را نيز براى او نرم كرديم ) فضل يعنى ( عطيّه ) و ( تأويب ) به معناى برگشتن است كه در اينجا به معناى انعكاس صوت در امر تسبيح مىباشد . مىفرمايد : ما به داوود فضل و عنايتى نموديم و آن اين بود كه با خطاب تكوينى خود كوهها و پرندگان را مسخّر او ساختيم به گونهاى كه وقتى داوود به تسبيح خدا مشغول مىشد كوهها و مرغان با او همصدا مىشدند . « 1 » و نيز آهن را براى او نرم نموديم ، يعنى آهن با همهء صلابت و سختى بواسطه فيض الهى در دست داوود نرم و انعطاف پذير بود . ( 11 ) ( أَنِ اعْمَلْ سابِغاتٍ وَ قَدِّرْ فِي السَّرْدِ وَ اعْمَلُوا صالِحاً إِنِّي بِما تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ ) : ( و به او گفتيم كه زره بباف و سيمهاى آن را به يك اندازه ببر و عمل شايسته نما كه همانا من به آنچه مىكنيد بينايم )