( 36 )
( هَلْ ثُوِّبَ الْكُفَّارُ ما كانُوا يَفْعَلُونَ )
: ( ببينند آيا كفّار در برابر اعمالشان جزا داده مىشوند ؟ )
مىفرمايد : در دنيا اوضاع چنان بود كه كفّار گنه كار ابرار و مسلمين را به جهت ايمانشان مسخره مىكردند و وقتى به مؤمنين بر مىخوردند با اشارهء چشم آنان را استهزاء مىكردند و بعد از آنكه به سوى اهل خود بر مىگشتند ، از خنديدن به مؤمنين و استهزاء ايشان خوشحالى مىنمودند و يا دور هم مىنشستند و تعريف مىكردند كه چه كارهايى كردهاند و اين كفّار وقتى مؤمنين را مىبينند به عنوان شهادت و يا قضاوت به يكديگر مىگويند : اينها گمراهانند ، آنگاه مىفرمايد : خداوند اين مجرمين را نفرستاده تا مؤمنين را حفظ و مراقبت نموده و دربارهء آنها داورى كنند و به تعبير فارسى زبانان مىخواهد آنها را مسخره كرده و بفرمايد : شما را چه به اين دخالتها و داوريها ؟ !
در انتها مىفرمايد : پس امروز كه روز جزاست ، مؤمنان هستند كه به كفّار مىخندند ، ( و به كفّار خطاب مىشود كه كم بخنديد و بسيار گريه كنيد كه هلاكت و شقاوت در انتظار شماست « 1 » ) و مؤمنان در قيامت بر بالاى تختها و جايگاههايى تكيه زدهاند و به كيفر كافران نظاره مىكنند كه چگونه كفّار به عذاب و و بال اعمال پليدشان دچار شدند .
سوره انشقاق
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
غرض سوره : بحث دربارهء قيامت و غلبه دادن انذار مردم بر بشارت ايشان .
هامش
( 1 ) . سورهء توبه ، آيه 82 .