است خدا از هر توصيفى كه برايش بگويند ، جز آنكه بندگان مخلص دربارهاش مىگويند )
آنوقت يا خداوند خود ايشان را مخاطب قرار مىدهد و يا به ايشان از جانب ملائكه خطاب مىرسد كه اين نعمات جزاى شماست كه به طور كامل به شما پرداخت مىشود و هر آينه اعمال و سعى شما مقبول و مشكور است و خوشا به حالشان كه با چنين كلامى خطاب مىشوند ، از اينكه در اين آيات نامى از حورالعين برده نشده ، اشارتى ادراك مىشود كه در ميان ابرار مورد نظر آيات فردى از گروه زنان وجود داشته و خداوند براى رعايت حرمت او سخنى از حورالعين به ميان نياورده و آن شخص صديقهء كبرى حضرت فاطمه زهرا ( س ) مىباشد .
( 23 )
( إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ تَنْزِيلًا )
: ( ما بدرستى اين قرآن عظيم الشأن را بر تو فرستاديم )
( 24 )
( فَاصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ وَ لا تُطِعْ مِنْهُمْ آثِماً أَوْ كَفُوراً )
: ( پس بر اطاعت حكم پروردگار صبور و شكيبا باش و از مردم بد كار و كفر پيشه اطاعت نكن )
( 25 )
( وَ اذْكُرِ اسْمَ رَبِّكَ بُكْرَةً وَ أَصِيلًا )
: ( و نام خدا را صبح و شام ياد كن )
( 26 )
( وَ مِنَ اللَّيْلِ فَاسْجُدْ لَهُ وَ سَبِّحْهُ لَيْلًا طَوِيلًا )
: ( و در شبانگاه به سجده خدا بپرداز و مقدارى طولانى از شب را به تسبيح او صبح گردان )
مىفرمايد : قرآن حقيقتا از ناحيه خداوند به نحو تدريجى نازل شده و احتمال مداخله شيطان و هواهاى نفسانى در آن نمىرود ، چون نازل كنندهء آن خداى تعاليست .
پس تو احكام و فرامين قرآن را كه حكم نازله از جانب خداى تعاليست اطاعت كن ، و بر تو واجب است كه در برابر حكم قرآن صبر كنى و هرگز در ميان مردم از افراد گناهكار يا كفران پيشه اطاعت نكن ، ( اثم ) يعنى مسلمان متصّف به معصيت و آلوده به گناه ، و ( كفور ) يعنى كافرى كه در كفر مبالغه مىكند ، و معناى ضمنى آيه اين است كه وقتى گناهكار تو را به گناه خود دعوت مىكند از او اطاعت مكن و كفور هم وقتى تو را به كفر خود فرا مىخواند او را اجابت نكن ، چون گناه آثم و كفر كافر هر دو مخالف حكم پروردگار توست ، در عوض بر ذكر پروردگارت مداومت داشته باش و نماز صبح