پروردگار مشرقها و مغربها ( يعنى ذات مقدّس الهى ) كه ما قادريم ، يعنى من كه مبدأ خلقت انسانها در قرون متوالى هستم و اداره كننده و مدّبر مشرقها و مغربهايم ، يقينا قادرم و هيچ حادثهاى مرا به ستوه نمىآورد و مانع از حدوث امر ديگر نمىگردد ، چون همه حوادث فعل من است و من يگانه ربّ آنها هستم ، ( خداوند در اين قسم با همه كوتاهى التفات از غيبت به تكلّم را به كار گرفته و وجه آن تأكيد قسم است )
بنابراين قادرم كه اين كفّار ناچيز و بىمقدار را از بين برده و به جاى آنها قومى كه بهتر از ايشان بوده و با ايمان و پيرو حقّ باشند ، خلق كنم ، و ما هرگز مسبوق واقع نمىشويم ، يعنى هرگز مغلوب نمىگرديم ، و هيچ مخلوقى نمىتواند مانع از نفوذ ارادهء ما شود و به كار بردن صيغهء متكّلم وحده در عبارت
( إِنَّا لَقادِرُونَ )
و
( ما نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ )
براى اشاره به عظمت و قدرت الهى و ذكر ربوبيّت حقّ براى مشارق و مغارب به جهت تعليل قدرت است ، يعنى كسى كه تدبير موجودات به او منتهى مىشود ، لزوما هيچ موجودى نمىتواند او را عاجز كند .
در ادامه خطاب به رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم مىفرمايد : آنها را در آنچه هستند رها كن و اصرارى در ايمان آوردن آنها و موعظه و اندرزشان ، نورز و خود را به تعب نيفكن ، چون آنها از اصرار و لجبازى خود خيرى نمىبينند و اين اصرارشان مانند بازى و سرگرميست كه جز در عالم خيال هيچ سود حقيقى در آن نيست ، پس بايد به حال خود رها شوند تا روز قيامتى را كه وعده داده شدهاند ، ملاقات كنند و در آن روز عذاب مخصوص آنهاست .
روزى كه آنها از قبرها به سرعت بيرون مىآيند گويا به سوى نشانههايى كه براى هدايت رهروان نصب شده است مىشتابند تا راه را پيدا كنند و حالتشان به گونهايست كه از مشاهده عظمت و كبريايى حقّ تعالى در عرصهء محشر تمام اعضايشان خاشع شده و آثار خشوع قلبى در چشمهايشان آشكار گشته و ذلّت به آنها احاطه يافته ، آرى آن روزى كه در دنيا وعده داده مىشدند ، همين روز است .