ندارد )
( 37 )
( لا يَأْكُلُهُ إِلَّا الْخاطِؤُنَ )
: ( كه آن چرك و خون را به جز خطاكاران نمىخورند )
امّا اشقياء و مجرمان كه نامهء عملشان را به دست چپشان مىدهند در قيامت آرزو مىكنند كه اى كاش نامه عملشان را نمىديدند ، چون هيچ ايمان و عمل صالحى ندارند و لذا مىگويند : اى كاش نمىفهميديم كه حسابمان چيست ، چون به چشم مىبينند كه چه عذاب اليمى برايشان آماده شده و نيز مىگويند : اى كاش با همان مرگ اوّلى كار ما يكسره شده بود و ديگر مبعوث نمىشديم و اين عذاب دائمى را نمىچشيديم .
آنگاه از روى حسرت و ندامت مىگويند : آن مالى كه ما در دنيا آن را كليد سعادت خود حساب مىكرديم ، امروز ابدا به كارمان نمىآيد و قدرتمان هم باطل شده و هيچ ياور و پشتيبانى نداريم .
آنگاه خداوند به ملائكه دستور مىدهد ، بگيريد او را و دست و پاى و گردنش را با زنجير ببنديد و سپس او را داخل آتشى عظيم كنيد و آنگاه او را در زنجيرى به طول هفتاد ذرع « 1 » مقيّد كنيد .
آنگاه مىفرمايد : اينكه چنين دستور داديم به اين علّت بود كه وى به خداى عظيم ايمان نمىآورد و مردم را به اطعام مسكينان تشويق نمىكرد ، بلكه در اين رابطه مسامحه مىنمود و از رنج بينوايان احساس ناراحتى نمىكرد .
بنابراين امروز در اين عرصهء محشر هيچ دوست و شفيعى كه سودى برايش داشته باشد ، ندارد چون كافر آمرزش ندارد و شفاعتى هم نخواهد داشت و نيز هيچ خوراكى جز چركابه و كثافاتى كه از تن دوزخيان مىريزد ، ندارد و اين چركاب فقط خوراك كسانى است كه به گناه و خطا كارى عادت كردهاند .
( 38 )
( فَلا أُقْسِمُ بِما تُبْصِرُونَ )
: ( هر چند حاجتى به سوگند نيست ، با اينحال سوگند به
هامش
( 1 ) . ذرع يا ذراع : فاصلهء بين آرنج و نوك انگشتان است كه واحدى در طول مىباشد و شايد در اينجا ، هفتاد ذراع كنايه از كثرت و عظمت باشد .