مَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً )
: ( پس وقتى كه به اواخر عدّه نزديك شدند ، يا به خوبى و نيكى آنها را نگه داريد و يا به خوبى و خوشى از ايشان جدا شويد و دو نفر عادل از ميان خود به شهادت بگيريد ، كه آنها براى خدا اقامهء شهادت كنند ، اينها اندرزهايى است كه افرادى كه به خدا و روز جزا ايمان دارند از آن متعّظ مىشوند ، و كسى كه از خدا بترسد ، خدا برايش راه نجاتى قرار مىدهد )
مىفرمايد : وقتى زنان مطلقه به اواخر زمان عدّه نزديك شدند ، يا به آنها رجوع كنيد و با حسن معاشرت و رعايت حقّ و حقوق مجددا زندگى را از سر بگيريد و يا به نيكى و تفاهم و با حفظ حقوق ايشان از آنها جدا شويد و دو نفر مرد عادل از ميان خودتان بر طلاق شاهد بگيريد و آنها هم براى خدا شهادت بدهند كه شاهد بر همه اعمال و اقوال و نيّات است ، همانا اين امر به تقوى و التزام به حدود و . . . مطالبى است كه مؤمنين به خدا و روز جزا از آنها موعظه مىشوند و به جانب حقّ ميل نموده و از باطل كنده مىشوند ، يعنى اعراض از اين حدود يا تغيير دادن آنها خروج از ايمان محسوب مىشود .
در ادامه مىفرمايد : هر كس از خدا بترسد و به خدا و حدودش ملتزم باشد ، خداوند برايش راه نجاتى براى فرار از مشكلات زندگى فراهم مىكند .
( 3 )
( وَ يَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لا يَحْتَسِبُ وَ مَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ إِنَّ اللَّهَ بالِغُ أَمْرِهِ قَدْ جَعَلَ اللَّهُ لِكُلِّ شَيْءٍ قَدْراً )
: ( و او را از جايى كه احتمالش را هم نمىدهد ، روزى مىدهد و كسى كه بر خدا توكّل كند ، خدا او را كفايت مىكند ، بدرستى كه خدا امر خود را به انجام مىرساند و خدا براى هر چيز اندازهاى قرار داده است )
در ادامهء فراز آخر آيهء سابق مىخواهد بفرمايد كسى كه از خدا پروا داشته باشد و ملتزم به اوامر و نواهى پروردگار باشد خداوند براى او راه نجاتى از مشكلات حياتش فراهم مىكند ، چون دين و شريعت امورى فطرى بشر هستند و سعادت دنيا و آخرت او را تأمين مىكنند و خدا دين ، شريعت ، همسر ، مال و هر چيز ديگرى كه مايهء ادامهء حيات و بقاء بشر باشد ، از راهى كه خود او احتمالش را هم نمىدهد برايش مهيّا كرده و او را روزى مىبخشد ، يعنى مؤمن در اثر خدا ترسى از زندگى و نعمات آن محروم نمىشود ،