يعنى علّت وجوب اطاعت از خدا و اينكه اطاعت رسول از مصاديق اطاعت خداست ، اين است كه هيچ معبود و ربّى غير از خدا نيست ، زيرا اطاعت يك مطيع از مطاع خود عبادت اوست و چون هيچ معبودى جز اللّه نيست ، پس طاعتى جز براى خدا و يا هر كسى كه خدا اطاعتش را واجب كرده باشد صحيح نيست ، ( و نبايد انسان اطاعت شيطان يا هواى نفس را بنمايد و آنها را در عبادت شريك خدا سازد ) و اطاعت از خدا در آنچه براى بندگانش تشريع كرده و در متعلّقات آن خود نوعى از توكّل بر خداست ، لذا شايسته است كه مؤمنان امور خود را به خدا واگذار كرده و او را قائم مقام خود بگيرند و از او اطاعت كنند .
( 14 )
( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّ مِنْ أَزْواجِكُمْ وَ أَوْلادِكُمْ عَدُوًّا لَكُمْ فَاحْذَرُوهُمْ وَ إِنْ تَعْفُوا وَ تَصْفَحُوا وَ تَغْفِرُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ )
: ( اى كسانى كه ايمان آوردهايد ، بعضى از همسران و فرزندان شما دشمن شمايند ، از آنان بر حذر باشيد و اگر عفو كنيد و از خطاهايشان بگذريد و بديهاى آنها را ناديده بگيريد ، عملى خدا پسندانه كردهايد ، چون خداوند غفور و رحيم است )
يعنى بعضى از همسران و فرزندان مؤمنين دشمن ايشان هستند و قصد دارند آنها را از ايمان منصرف كرده و از انفاق يا هجرت باز دارند و يا آنها را وادار به كفر و معصيّت نمايند ، پس بايد مؤمنان از چنين همسران و فرزندانى برحذر باشند تا مبادا آنها را دچار هلاكت سازند و هرگز نبايد مؤمنين رضاى آنها را بر رضاى خدا مقدّم كنند ، آنگاه سفارش مىنمايد كه مؤمنان در صورتى كه اين دشمنيها را از فرزند يا همسرانشان ديدند از گناهشان چشم پوشى كنند و ايشان را ملامت نكنند و نقائص آنها را مستور و مخفى بدارند ( و در عين حال از فريب آنها بر حذر باشند ) و در آخر مىفرمايد : خداوند آمرزنده و مهربان است ، يعنى شما مؤمنين نيز بكوشيد به اين صفات الهى خود را بياراييد و گناه آنها را عفو و غفران نماييد تا به اين وسيله به مغفرت و رحمت الهى نايل شويد .
همچنانكه در جاى ديگر مىفرمايد :
( وَ لْيَعْفُوا وَ لْيَصْفَحُوا أَ لا تُحِبُّونَ أَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ