آورده باشند ، خداوند بديها و سيّئات ايشان را مىپوشاند و آنها را شايسته ورود در بهشتهاى جاويد مىسازد و البته نيل به چنين درجاتى ، رستگارى و فوز عظيم است .
امّا كافران و كسانى كه آيات الهى را تكذيب كردهاند اهل آتش و ملازم آن هستند و همواره در آن جاودانه خواهند بود كه مسلّما آنجا جايگاه بسيار بديست .
( 11 )
( ما أَصابَ مِنْ مُصِيبَةٍ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ وَ مَنْ يُؤْمِنْ بِاللَّهِ يَهْدِ قَلْبَهُ وَ اللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ )
: ( هيچ مصيبتى نمىرسد مگر به اذن خدا و كسى كه به خدا ايمان آورد ، خدا قلبش را هدايت مىكند و خدا به هر چيز داناست )
( مصيبت ) يعنى صفت و حالتى كه در اثر برخورد حادثه به انسان دست مىدهد ولى اغلب در مورد حوادث ناگوار به كار مىرود .
و ( اذن ) به معناى اعلام رخصت و عدم مانع است و ملازم با آگهى اذن دهنده نسبت به عملى است كه اجازهء آن را صادر مىكند و در اينجا به معناى اذن تكوينى مىباشد ، ( يعنى به كار انداختن اسباب يا برداشتن موانعى كه بر سر راه تأثير سببى از اسباب است ) ، مثلا آتش پنبه را مىسوزاند به شرطى كه رطوبت بين آن و بين پنبه فاصله نباشد و در اين مثال رفع رطوبت و رفع فاصله موجب سوختن پنبه توسّط آتش مىشود و اين همان اذن تكوينى است كه غير از اذن تشريعى مىباشد ، لذا در حقيقت آيهء شريفه مىخواهد بفرمايد : هيچ سببى بدون اذن خدا در مسبب خود اثر نمىكند و هيچ حادثه و واقعهاى رخ نمىدهد مگر به علم و مشيّت الهى ، پس هر مصيبت و حادثهء ناگوارى كه به انسان برسد ، به اذن خداست ، امّا اذن تكوينى نه تشريعى ، بنابراين اذن خدا دربارهء وقوع بلايا به معناى جواز آن نيست ، مثلا ممكن است مصيبتى كه به انسان مىرسد ظلمى از ناحيهء يك ظالم باشد و اين ظلم هر چند كه به قدرت الهى و به اذن تكوينى او واقع شده ، يقينا از نظر تشريعى ممنوع است و شرع به آن اذن نداده است ، به همين دليل است كه صبر در برابر بعضى از مصائب جائز نيست ، بلكه واجب است انسان در برابر آن مقاومت كند ، مثل ظلمهايى كه در عرض و ناموس و يا جان آدمى واقع مىشود ، پس آن مصائبى كه قرآن مردم را به صبر در برابر آن دعوت نموده ، مصائبى است عمومى از قبيل مرگ و مير و