جنسى با همسرشان ، يك برده آزاد كنند و اين كفّاره تبعات ظهار را از آنها بر مىدارد و در ادامه مىفرمايد : اين دستور توصيهاى از جانب خداى متعال است كه از آگاهى او نسبت به عمل شما ناشى مىشود ، چون خدا عالم به اعمال بندگان خويش است .
( 4 )
( فَمَنْ لَمْ يَجِدْ فَصِيامُ شَهْرَيْنِ مُتَتابِعَيْنِ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَتَمَاسَّا فَمَنْ لَمْ يَسْتَطِعْ فَإِطْعامُ سِتِّينَ مِسْكِيناً ذلِكَ لِتُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ تِلْكَ حُدُودُ اللَّهِ وَ لِلْكافِرِينَ عَذابٌ أَلِيمٌ )
: ( پس كسى كه نتواند برده آزاد كند ، كفّارهاش دو ماه روزهء پشت سر هم قبل از تماس جنسى با همسر است ، پس اگر كسى توانايى اين عمل را هم نداشت كفّارهاش اطعام شصت نفر مسكين است ، اين به جهت آنست كه به خدا و رسولش ايمان بياوريد ، و آنچه گفته شد حدود و شرايع خداست و كافران عذابى دردناك دارند )
اين آيه بيانگر خصلت دوّم و سوّم از خصال سه گانهء كفّاره است كه هر يك مترتّب بر قبلى است ، يعنى كسى كه از ظهار همسرش پشيمان شده وظيفه او در درجهء اوّل آزاد كردن بنده است ، اگر نتوانست دو ماه پى در پى روزه گرفتن و اگر نتوانست شصت مسكين را غذا دادن ، به هر حال فقط بعد از اداى كفّاره همسرشان به آنها حلال مىشود ، در ادامه مىفرمايد : اينكه خدا چنين حكمى تشريع نموده كه شما بتوانيد به همسرانتان رجوع كنيد ، براى اين است كه شما به خدا و رسولش ايمان آورده و رسوم جاهليّت را كنار بگذاريد .
اينها حدود و قوانين الهى است كه نبايد با مخالفت خود از آنها تعدّى كنيد و كفّارى كه از اين حدود تجاوز كنند و در مرحله عقيده يا عمل به اين حدود پايبند نباشند عذابى دردناك خواهند داشت .
( 5 )
( إِنَّ الَّذِينَ يُحَادُّونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ كُبِتُوا كَما كُبِتَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ وَ قَدْ أَنْزَلْنا آياتٍ بَيِّناتٍ وَ لِلْكافِرِينَ عَذابٌ مُهِينٌ )
: ( بدرستى كسانى كه با خدا و رسولش مخالفت مىكنند خوار و ذليل مىشوند ، همانطور كه پيشينيان آنها ذليل شدند ، و به تحقيق ما آياتى آشكار و روشن نازل كرديم و كافران عذابى خوار كننده دارند )
يعنى اينكه شما را اندرز داديم كه از حدود الهى تجاوز نكنيد و به آن كفر نورزيد ،