مىبرد و از اين امر متضرّر نمىشود و خلقى جديد مىآفريند تا او را بستايند ، البتّه نه از جهت اينكه او محتاج به ثناى انسانها باشد ، بلكه از اين جهت كه او ذاتا حميد است و مقتضاى آن اين است تا خلقى باشند كه او به آنها جود و بخشش كند و آنها وى را بستايند و اين امر براى خدا دشوار نيست چون او داراى قدرت مطلقه بوده و اللّه است كه ذات مستجمع جميع صفات كماليّه مىباشد .
( 18 )
( وَ لا تَزِرُ وازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرى وَ إِنْ تَدْعُ مُثْقَلَةٌ إِلى حِمْلِها لا يُحْمَلْ مِنْهُ شَيْءٌ وَ لَوْ كانَ ذا قُرْبى إِنَّما تُنْذِرُ الَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَيْبِ وَ أَقامُوا الصَّلاةَ وَ مَنْ تَزَكَّى فَإِنَّما يَتَزَكَّى لِنَفْسِهِ وَ إِلَى اللَّهِ الْمَصِيرُ )
: ( هيچ حاملى بار گناه ديگرى را حمل نمىكند و اگر كسى كه بارش سنگين است براى برداشتن آن ديگرى را دعوت كند ، چيزى از آن را نتواند بردارد ، اگر چه خويشاوند باشد ، تو فقط كسانى را كه ناديده از پروردگار خود مىترسند و نماز را برپا مىدارند بيم مىدهى و هر كس كه تزكيه شود پس براى خودش تزكيه شده و سرانجام بازگشت به سوى خداست . )
مىفرمايد هيچ نفسى در حالى كه بار گناه خودش را بدوش دارد ، بار گناه ديگرى را بدوش نمىكشد ، يعنى هيچ شخصى جز بواسطه وزر و بال گناهان خودش بازخواست نمىشود و با توجه به سياق مىخواهد بفرمايد اينكه گفتيم : خدا اگر بخواهد شما را مىبرد و خلق جديدى مىآورد ، اين توهّم را ايجاد نكند كه كافر و مؤمن همه هلاك خواهند شد و مؤمنان به كيفر جرم كافران نابود مىشوند ، اينچنين نيست بلكه هر كس مسئول عمل خويش است و هيچ كس حتّى اگر خويشاوند شخص گنه كار باشد نمىتواند بار عمل او را به دوش بكشد ، پس در تهديد ما فقط تكذيب كنندگان مورد نظر هستند .
و تو اى پيامبر دعوتت هيچ سودى به حال مكذّبان ندارد ، چون دلهاى آنها مهر خورده و حق در آن نفوذى ندارد ، انذار تو فقط به سود كسانى است كه از پروردگار خود ناديده در هراس و خشيت هستند و نماز را به پا مىدارند و اين عمل آنها بواسطهء انذار توست ( و نه آنكه قبل از انذار هم خشيت داشته و نمازگزار باشند كه در اين صورت انذار پيامبر تحصيل حاصل خواهد بود . ) در ادامه به مسأله تزكيه اشاره مىكند ، ( تزكيه )