در اينجا دو صفت براى زنان آورده يكى پرورش در ناز و نعمت و زيور است و ديگر اينكه زنان در بيان و تقرير دليل گفتهء خود و اثبات ادّعايشان بر عليه خصم عاجزند و دليل روشنى ندارند و علّت آنست كه زن بالطبع داراى عاطفه و شفقت بيشتر و نيروى تعقّل ضعيفتر نسبت به مرد است و از روشنترين مظاهر قوّت عاطفهء زن علاقه او به زينت و زيور است و نيز زن از تقرير حجّت و دليل كه اساس قوّهء عاقله است ضعيف است .
( 19 )
( وَ جَعَلُوا الْمَلائِكَةَ الَّذِينَ هُمْ عِبادُ الرَّحْمنِ إِناثاً أَ شَهِدُوا خَلْقَهُمْ سَتُكْتَبُ شَهادَتُهُمْ وَ يُسْئَلُونَ )
: ( و ملائكه را كه بندگان خداى رحمانند ، مؤنث قرار دادند ، آيا در هنگام آفرينش آنها حضور داشتند ؟ و به زودى اين گواهى آنها نوشته مىشود و از بابت آن بازخواست مىشوند )
خداوند با اين گفتار كه ملائكه را ( عباد ) ناميده گفتار آنها را ردّ كرده و ملائكه را بندگان خدا ناميده است ، چون سخن آنها كه ملائكه را از جنس مادّه مىشمارند از اساس باطل است و نرى و مادّگى از لوازم وجود مادّى و تناسل است در حالى كه ملائكه موجوداتى مجرّد و ما فوق مادّى مىباشند ، از طرف ديگر طريق علم يافتن به مادّگى ملائكه فقط از راه حس است ، لذا از مشركين سؤال مىشود كه مگر آنها در هنگام خلقت ملائكه حاضر بودهاند ، تا انوثيّت آنها را از راه حس درك كرده باشند ؟ و حال كه حاضر نبودهاند و شهادتى بدون علم و حسّ ابراز مىدارند ، به زودى اين شهادت در نامهء عملشان نوشته مىشود و در قيامت از اين دروغ و شهادت بدون علم بازخواست خواهند شد .
لذا كفر مشركين در سه جنبه بوده : 1 - نسبت دادن فرزند به خداى سبحان 2 - نسبت دادن جنس اخس به او 3 - توهين به ملائكه .
( 20 )
( وَ قالُوا لَوْ شاءَ الرَّحْمنُ ما عَبَدْناهُمْ ما لَهُمْ بِذلِكَ مِنْ عِلْمٍ إِنْ هُمْ إِلَّا يَخْرُصُونَ )
: ( و گفتند : اگر خدا مىخواست ما بتها يا ملائكه را نمىپرستيديم آنها به اين سخن خود علمى ندارند و آنچه مىگويند پندار و تخمينى بيش نيست )
اينجا برهان ( از اساس باطل ) مشركين نقل شده كه با آن صحّت بت پرستى و بطلان نبوّت را منظور مىكردهاند .