و زمين است ملك اوست و او بلند مرتبه و بزرگ است )
يعنى وحى به انبياء يك سنّت جارى براى هدايت مردم است و فرستندهء وحى خداوند عزيزيست كه هيچ امرى نمىتواند مانع او شود و حكيميست كه امر هدايت بندگان را مهمل نگذاشته و مالك مطلق عالم است و ما فوق و مسلّط بر آنهاست و قدرت تصرّف در ايشان و امورشان را دارد و چون عظيم و بلند مرتبه است بر بندگان واجب است كه او را عبادت كنند . لذا هر يك از اين پنج اسم سهمى در تعليل اصل وحى دارند و نتيجه مجموع آنها اين است كه خداى سبحان از هر جهت ولّى بندگان است و جز او ولّى ديگرى نيست .
( 5 )
( تَكادُ السَّماواتُ يَتَفَطَّرْنَ مِنْ فَوْقِهِنَّ وَ الْمَلائِكَةُ يُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَ يَسْتَغْفِرُونَ لِمَنْ فِي الْأَرْضِ أَلا إِنَّ اللَّهَ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ )
: ( آسمانها نزديك است كه از بالا شكافته شود و ملائكه نيز خدا را تسبيح و ستايش مىكنند و براى ساكنان زمين استغفار مىنمايند ، بدان كه خدا آمرزندهء مهربان است )
اين آيهء شريفه در مقام بزرگداشت و تعظيم وحى است مىفرمايد وحى الهى آنقدر عظيم است كه نزديك است آسمانها كه محلّ نزول وحى هستند ، هنگام انزال وحى پاره پاره شوند و فرشتگان الهى ، خدا را از هر چه كه لايق ساحت قدس او نيست منزّه داشته و او را با بيان و شماردن كارهاى نيكو و جميلش ستايش مىگويند . و از جمله چيزهايى كه لايق ساحت الهى نيست ، اين است كه امر هدايت مردم را كه كارى جميل و پسنديده است ، مهمل بگذارد و نيز ملائكه براى اهل زمين از خدا درخواست آمرزش مىكنند كه سبب حصول اين آمرزش نيز بايد قبلا حاصل شده باشد و آن عبارتست از پيمودن طريق بندگى از طريق دين حقّى كه خداوند براى آنها تشريع كرده ، لذا در واقع ملائكه از خداوند درخواست مىكنند كه براى ساكنان زمين از طريق وحى دين را تشريع تا مردم با گرويدن به آن مورد آمرزش قرار بگيرند .
آنگاه خطاب به رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم مىفرمايد : آگاه باش كه خداى سبحان چون غفور و رحيم است ، ساحت قدسش اقتضاء مىكند كه براى اهل زمين زمينهاى را فراهم كند تا به