( 10 )
( قُلْ يا عِبادِ الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا رَبَّكُمْ لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا فِي هذِهِ الدُّنْيا حَسَنَةٌ وَ أَرْضُ اللَّهِ واسِعَةٌ إِنَّما يُوَفَّى الصَّابِرُونَ أَجْرَهُمْ بِغَيْرِ حِسابٍ )
: ( بگو اى بندگان من كه ايمان آورديد از پروردگارتان بترسيد ، آنهايى كه در اين دنيا نيكى مىكنند ، پاداشى نيك دارند و زمين خدا وسيع است . همانا كسانى كه خويشتندار باشند اجر خود را بدون حساب و بطور كامل دريافت خواهند كرد )
در اينجا به رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم فرمان مىدهد كه به بندگان مؤمن خدا بگويد : اى مؤمنان تقواى الهى داشته باشيد يعنى از اوامر خدا پيروى كنيد و از نواهيش اجتناب نماييد .
چون كسانى كه همواره ملازم نيكى هستند و در عقيده و اعمالشان احسان دارند هر آينه پاداشى دارند كه قابل وصف نيست و شامل پاداشهاى دنيوى و اخروى مىشود از قبيل پاكيزگى نفس و سلامت روح و محفوظ بودن آنان از آنچه كفّار به آن مبتلا هستند ( از قبيل تشويش خاطر و پريشانى قلب و تنگى سينه و خضوع در برابر اسباب ظاهرى و نداشتن كسى كه در هنگام هر حادثهء ناگوارى به او تكيه و اميد داشته باشند ) ، به علاوه در آخرت نيز مؤمنان نيكوكار سعادت جاودان و نعيم مقيم خواهند داشت .
آنگاه به منظور تحريك و تشويق مؤمنان به مهاجرت از مكّه و رها شدن از سختگيريها و فتنههايى كه مشركين به پا مىنمودند ، مىفرمايد : همانا زمين خدا گشاده و وسيع است و صابران با اعطايى بىحساب اجرشان بطور كامل داده مىشود ، و از قيد ( انّما ) استفاده مىشود كه ساير مردم چنين وضعى ندارند و مطابق عملشان جزا داده مىشوند ، امّا اهل صبر ( اعم از صبر در طاعت يا صبر در برابر مصيبت و يا صبر بر معصيت ) به ما فوق اعمالشان پاداش مىبينند ، بطوريكه اجرشان همسنگ اعمالشان نيست و به مقتضاى سياق مراد از صابران مسلمانانى هستند كه در برابر مصائب دنيا بخصوص در برابر آزار و اذيّت اهل كفر و فسوق خويشتندارى و پايمردى مىكنند و به خدا ايمان داشته و خود را براى او خالص نموده و از او تقوا دارند .
[ آيهء ( 20 - 11 ) توصيف خسران در نفس و اهل ]
( 11 )
( قُلْ إِنِّي أُمِرْتُ أَنْ أَعْبُدَ اللَّهَ مُخْلِصاً لَهُ الدِّينَ )
: ( بگو من مأمور شدهام كه خدا