( 26 )
( يا داوُدُ إِنَّا جَعَلْناكَ خَلِيفَةً فِي الْأَرْضِ فَاحْكُمْ بَيْنَ النَّاسِ بِالْحَقِّ وَ لا تَتَّبِعِ الْهَوى فَيُضِلَّكَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ إِنَّ الَّذِينَ يَضِلُّونَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ لَهُمْ عَذابٌ شَدِيدٌ بِما نَسُوا يَوْمَ الْحِسابِ )
: ( اى داوود ما تو را جانشين خود در زمين كرديم ، پس بين مردم به حق داورى كن و به دنبال هواى نفس مرو كه تو را از راه خدا به بيراهه مىكشاند ، همانا كسانى كه از راه خدا گمراه مىشوند ، عذابى سخت دارند بواسطه اينكه روز جزا را از ياد بردهاند )
خطاب به رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم مىفرمايد : آيا اين خبر به تو رسيده كه گروهى متخاصم و دشمن از ديوار محراب داوود عليه السّلام بالا رفتند ؟ و وقتى به داوود وارد شدند ، داوود از اينكه آنها بدون اجازه و از راهى غير عادّى وارد شده بودند ، بيمناك شد و آنها به او گفتند : مترس ما دو دشمن يا دو طائفه متخاصم هستيم كه بعضى از ما بر بعضى ديگر ستم كردهايم ، پس تو ميان ما داورى به حق نما و در حكم خود بر ما ستم مران و ما را به راه وسط و طريق عدل راهنمايى كن . آنگاه به شرح نزاع خود پرداختند يكى از آنها گفت :
اينكه مىبينى برادر من است كه 99 گوسفند دارد و من هم فقط يك گوسفند دارم ، امّا او به من مىگويد اين يك گوسفند را هم تحت كفالت و تسلّط من قرار بده و در خطاب خود بر من غلبه مىيابد . و داوود عليه السّلام بدون شنيدن ادّعاى طرف مقابل چون رحمت و عطوفتش برانگيخته شده بود ، حق را به طرف اول داد و گفت : همانا او با درخواست گوسفند تو نسبت به تو ستم كرده و چه بسيار شركايى كه مال خود را با هم مخلوط مىكنند تا به يكديگر ستم كنند ، مگر كسانى كه ايمان دارند و عمل صالح بجا مىآورند كه اين چنين شركايى قصد ظلم و ستم نسبت به هم ندارند اما عدّهء چنين افرادى اندك است . و از آنجا كه با قرائنى فهميد كه حق با صاحب نود و نه گوسفند بوده است ، در آنزمان ما او را آگاه كرديم كه اين واقعه جهت امتحان و آزمايش او بوده و فهميد كه در طريق قضاوت به خطا رفته و آنگاه از پروردگار خود طلب آمرزش كرد و بىدرنگ به حالت ركوع در آمد و توبه نمود .
در روايات ذكر شده كه آن دو متخاصم از ملائكه بودهاند كه براى امتحان او چنين صحنهاى ترتيب دادهاند . واقعهء مذكور در حدّ يك رؤيا و تصوّر بوده و در ظرف تمثّل و