مقابل دعوت حقّهء او و انذارش چه عكس العملى نشان مىدهند و خودشان هم به زودى نتيجه لجبازى و استكبار خود را خواهند ديد ، سپس در مقام توبيخ ايشان كه مىگفتند ( متى هذا الوعد ) و يا مىگفتند : ( متى هذا الفتح ) يعنى اين وعده فتح يا عذابى كه به ما مىدهى كى تحقّق مىيابد ؟ خداوند مىفرمايد : آيا اينها دربارهء عذاب ما تعجيل و شتاب مىكنند ؟ با اينكه عذاب چيزى نيست كه آن را به عجله بخواهند ، چون محققا عذاب از همه طرف بر آنها نازل مىشود و ايشان را احاطه مىكند و آن روز ، روزى بسيار سخت و صبحى بسيار شوم در انتظار اين انذار شدگان ( مشركين قريش ) خواهد بود .
آنگاه مجددا دستور سابق را تكرار نموده و خطاب به رسولخدا مىفرمايد : فعلا تا مدتى از آنها روى بگردان و آنها را از عذاب آخرت بيم بده و آنگاه بنگر كه چگونه كفر مىورزند و انكار مىكنند ، به زودى نتيجه و و بال اين كفر را در قيامت خواهند ديد .
( 180 )
( سُبْحانَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ )
: ( منزّه است پروردگار تو كه پروردگار عزّت است از آنچه اينها توصيف مىكنند )
( 181 )
( وَ سَلامٌ عَلَى الْمُرْسَلِينَ )
: ( و سلام بر فرستادگان )
( 182 )
( وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ )
: ( و ستايش مخصوص خداست كه پروردگار جهانيان است )
( ربّ العزّة ) يعنى پروردگارى كه عزّت خاص اوست و مقامى منيع دارد كه هيچ عاملى نمىتواند بر او غلبه يابد و او را مقهور نمايد و هيچ كس نمىتواند از سلطنت او بگريزد .
مىفرمايد : منزّه است پروردگارى كه تو او را عبادت كرده و مردم را بسوى او دعوت مىكنى ( و او صاحب عزّت مطلق است ) از آنچه اين كفّار دربارهء او مىگويند و مشركان بايد بدانند كه نمىتوانند چنين پروردگارى را به ستوه بياورند . و سلام بر همهء رسولان الهى و آنها با اين درود از ناحيه خدا ، از هر عذاب و ناملايمى مصون خواهند بود و از جانب خدا امنيّت و تحيّت خواهند داشت و در آخر ثناء و ستايش را بطور كلى و از ناحيه هر ثنا گويى مختص به خدا مىشمارد كه تدبير كنندهء جميع عوالم هستى است ( و حمد چنانچه در تفسير سورهء فاتحه الكتاب گفتيم يعنى ستايش بر فعل جميل اختيارى )