به يك دم هزيمت داد و آيهء فتح فرو خواند و دل دشمن كه غنچه مثال غرق خون بود از تيغ غازيان چون گل كه از باد صبا شكفته شود شكافته شد ، و پادشاه نوجوان كه از بستان سراى نبوت نهالى بود به زيور شجاعت آراسته ، در اين معركه خود را بر صوفيان ظاهر ساخت و بدست خود چند كس را از پا انداخت و بر مسند عزّت و خرمى نشست . امراء تهنيت و مبارك بادى گفتند و زبان به دعا گشودند و اين خواندند .
« شعر »
الهى كه اين سايهء ذو الجلال * كه مهريست تابان ز اوج كمال
به فرمان او گردش ماه و مهر * نبيند زوالى ز دور سپهر
الهى كه اين شاه عالم مدار * كزو تازه شد ملت هشت و چار [ 570 ]
بود دولتش تا دم بىقصور * كه مهدى هادى نمايد ظهور
و فرخ يسار گرفتار گشت ، و بساطى ملمع و فرشى ملون از خون مردگان در آن قيامتگاه كشيدند ، و فرخ را فرج نشد و فرخ رفت و به قتل آمد . پسرش شيخ شاه به جاى او نشست . « 1 »
« شعر »
كدام عيش كه آن را زمانه تيره نكرد * كدام روز كه آن را فلك به شب نرساند
كدام صباح اقبال است كه در عقب خود شام ادبارى ندارد ، و كدام دل فارغ است كه از مصايب دور غدّار بارى ندارد ، كجا خورشيدى چهره افروخت كه در اوج علاء به زوال كسوف مبتلا نشد ، و كى ماهى علم برافراخت كه اسير محاق بلا نگشت . شروانيان [ كه ] همواره خنده بر فتوحات خود مىزدند گريه بر هزيمت خود كردند ، و اين بيت را به مبارك بادى و تهنيت سلطنت خواندند .
هامش
( 1 ) . شيخ شاه بلافاصله پس از قتل فرخ يسار به سلطنت و حكومت شروان دست نيافت ، بلكه بهرام بيك فرزند ديگر فرخ يسار عنوان شروانشاهى يافت و با مرگ او در سال ( 907 ه . ق . ) ، غازى بيك بن فرخ يسار به سلطنت رسيد .
وى پس از يك سال و نيم حكومت درگذشت ، و از سال ( 908 ه . ق . ) شيخ شاه بن فرخ يسار به مدت بيست سال بر شروان پادشاهى كرد . ( ر . ك : لب التواريخ ، صص 392 تا 393 ) .