مِنْكَ مالًا وَ وَلَداً )
: ( و چرا وقتى به باغ خود وارد شدى نگفتى كه هر چه خدا بخواهد همان مىشود كه هيچ قدرت و نيروئى جز به تأييد خدا نيست ، اگر مىبينى كه من به مال و فرزند از تو كمترم ) .
( 40 )
( فَعَسى رَبِّي أَنْ يُؤْتِيَنِ خَيْراً مِنْ جَنَّتِكَ وَ يُرْسِلَ عَلَيْها حُسْباناً مِنَ السَّماءِ فَتُصْبِحَ صَعِيداً زَلَقاً )
: ( چه بسا كه پروردگارم بهتر از باغ تو را به من بدهد و به باغ تو از آسمان صاعقههايى فرستد كه زمين بايرى شود ) .
( 41 )
( أَوْ يُصْبِحَ ماؤُها غَوْراً فَلَنْ تَسْتَطِيعَ لَهُ طَلَباً )
: ( و يا آب آن به اعماق فرو رود كه ديگر نتوانى در طلب آن برآيى ) ، اين سه آيه ادامه گفتار مرد مؤمن است خطاب به رفيق كافرش كه او را توبيخ و سرزنش مىكند كه چرا زمانيكه وارد باغش شده ، دچار غرور گشته و آبادى و ملك آن را به خود نسبت داده است و به او مىگويد : چرا در آن موقع كه وارد باغت شدى به ياد خداوند نيافتادى و همه امور را به مشيّت او نسبت ندادى ؟ چون هيچ كس جز او استقلال و بىنيازى ندارد و همهء نعمتها وابسته به مشيّت اوست و همهء نيروها قائم و منحصر در اوست و هيچ مخلوقى در قدرت خود مستقل از قدرت خدا نيست ، بلكه خداوند آن نيرو را به او افاضه كرده و هر لحظه قادر بر سلب آن مىباشد و سپس به قسمت دوّم جواب خود مىپردازد و به رفيقش مىگويد : اگر مىبينى كه من از نظر مال و از نظر تعداد فرزندان از تو كمترم اين امر وابسته به مشيّت خدا بوده نه آنكه به جهت كرامت يا استقلال ذاتى تو باشد تا تو مجاز باشى بر من تكبّر نمايى ، بلكه امر بدست خداست و بر همين اساس ممكن است باغى بهتر از باغ تو به من بدهد و باغ تو را بوسيله صاعقه يا سرما يا باد كشنده و امثال آن ويران كرده و آن را به صورت زمينى خشك و لم يزرع در آورد و چه بسا مرا به حالتى بهتر از حالت امروز تو در آورده و تو را به حالتى بدتر از حالت امروز من مبتلا نمايد و نيز ممكن است اين چشمه و آب جوشان باغ تو را در زمين فرو ببرد و آن را خشك كند كه ديگر نتوانى با حفر زمين به آب برسى .