تَسْلِيماً )
: ( بدرستى كه خداوند و فرشتگان او بر پيامبر درود مىفرستند ، اى كسانى كه ايمان آوردهايد بر او صلوات فرستيد و آنگونه كه شايسته است تسليم شويد )
( صلوة ) يعنى انعطاف و صلات خداوند بر پيامبر به معناى متوجّه شدن خداوند به جانب او بوسيله رحمت است ، آن هم رحمت مطلق و صلات ملائكه بر آن جناب توجّه ايشان بر او ، بوسيله تزكيّه نمودن و استغفار براى اوست و صلاة مؤمنان دعاء و درخواست رحمت براى آنحضرت و خاندان اوست . پس مؤمنان بايد در امر صلوات بر پيامبر ، به خدا و فرشتگان اقتداء كنند . در روايات از طريق شيعه و سنّى روايت شده كه طريقه صلوات فرستادن مؤمنين بر آن جناب اين است كه از خدا بخواهند بر پيامبر و آل او درود بفرستد . همچنانكه احمد و ترمذى از طريق حسن بن على عليه السّلام از رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم نقل كردهاند كه : بخيل كسى است كه نام من در نزد او برده شود و بر من صلوات نفرستد .
( 57 )
( إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ أَعَدَّ لَهُمْ عَذاباً مُهِيناً )
: ( همانا كسانى كه خدا و پيامبرش را آزار مىدهند ، خداوند آنها را در دنيا و آخرت لعنت كرده و عذابى خوار كننده برايشان مهيّا نموده است )
مسلّم است كه خداى سبحان منزّه است از اينكه كسى بتواند او را آزار يا اذيت كند و اينكه آزار رسول و آزار خدا را در كنار هم ذكر كرده براى احترام و شرافت رسولخداست تا بفهماند كه هر كس قصد سوئى نسبت به رسولخدا نمايد در حقيقت نسبت به خدا قصد سوء نموده ، چون رسولخدا فرستاده اوست و هدفى جز خدا ندارد .
( لعنت ) يعنى دورى از رحمت و چون رحمت مخصوص مؤمنان ، هدايت به سوى عقايد حقّه و ايمان حقيقى و عمل صالح است . پس محروميّت از رحمت براى افرادى كه خدا و رسول را مىآزارند ، به معناى محروميّت آنها از نعمت هدايت در دنيا و دور شدن از رحمت قرب الهى در آخرت است . و اين محروميّت آنها برايشان جنبهء كيفر دارد و از آنجا كه آنها با تكبّر و سركشى خود قصد اهانت به خدا و رسول را داشتهاند در آخرت هم خداوند برايشان عذابى موهن و خوار كننده تدارك نموده است .