خاموش شود بر شعلهء آن مىافزائيم ) ، اين آيه بقيه و متمّم آيهء سابق است كه گويا حضرت رسول خطاب به مشركان مىگويد : ديگر حجّت بر شما تمام شده و ضلالت شما حتمى گشته و اميدى به هدايتتان نيست ، پس هر كس خدا او را هدايت كند ، چون از امكاناتى كه خداوند در اختيارش قرار داده نهايت استفادهء مطلوب را برده و هدايت را انتخاب كرده ، خداوند به او توفيق داده و او را در مسير هدايت نگاه مىدارد ، زيرا هادى حقيقى خداست و هيچ كس در امر هدايت با او مشاركت ندارد و از جانب ديگر هر كس را كه خدا گمراه كند ، در واقع اضلالش ابتدائى نيست ، بلكه او خود امكانات هدايتى را كه خداوند در اختيارش نهاده بود ضايع كرده و خودش گمراهى را برگزيده است ، چنين كسى چون حجّت بر او تمام شده ، ديگر هرگز ياورى جز خدا نخواهد داشت ، چون معبودهاى خيالى و ملائكه هيچكدام قدرت بر ياورى او ندارند و از آنجا كه خدا هم آنها را هدايت نمىكند لذا در آخرت به صورت به رو افتاده و كور و كر و لال محشور مىشوند ، زيرا آنها در دنيا در برابر حقّ كور و كر و لال بودند و از حواسى كه خداوند به آنها بخشيده بود در راه فهم حق استفاده نمىكردند و شكر منعم را بجا نمىآوردند .
پس جايگاهشان جهنّم خواهد بود ، جهنمّى كه هر گاه شعلههاى آتشش فروكش نمايد خداوند دوباره آن را افروخته مىكند و اين كافران هيچ گريزى از آن ندارند .
( 98 )
( ذلِكَ جَزاؤُهُمْ بِأَنَّهُمْ كَفَرُوا بِآياتِنا وَ قالُوا أَ إِذا كُنَّا عِظاماً وَ رُفاتاً أَ إِنَّا لَمَبْعُوثُونَ خَلْقاً جَدِيداً )
: ( اين است سزاى آن كافران به جهت اينكه آنها به آيات ما كفر ورزيدند و گفتند : آيا پس از آنكه ما استخوانى پوسيده شديم دوباره به خلقتى جديد برانگيخته مىشويم ؟ ) ، در ادامهء آيهء سابق مىفرمايد : آن جهنمى كه وصف كرديم كيفر اين افراد كافر است ، چون آنها به آيات ما كافر شدند آياتى كه براى هر كس كه قلب و گوش شنوا داشت هدايت كنندهء بسوى حق بودند ، امّا اينها آيات را انكار كردند و منكر بعث و معاد شدند و گفتند : آيا بقاياى اين استخوانهاى پوسيدهء ما پس از فنا دوباره به خلقتى تازه برانگيخته مىشود ؟ !