علم است و چهارمى ندارد .
( 21 )
( وَ إِذا قِيلَ لَهُمُ اتَّبِعُوا ما أَنْزَلَ اللَّهُ قالُوا بَلْ نَتَّبِعُ ما وَجَدْنا عَلَيْهِ آباءَنا أَ وَ لَوْ كانَ الشَّيْطانُ يَدْعُوهُمْ إِلى عَذابِ السَّعِيرِ )
: ( و زمانيكه به ايشان گفته شود : چيزى را كه خدا نازل كرده پيروى كنيد ، گويند : تنها از آيينى كه پدرانمان را بر آن يافتهايم پيروى مىكنيم ، حتّى اگر شيطان آنها را بسوى عذاب سوزان دعوت كند ؟ )
( 22 )
( وَ مَنْ يُسْلِمْ وَجْهَهُ إِلَى اللَّهِ وَ هُوَ مُحْسِنٌ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقى وَ إِلَى اللَّهِ عاقِبَةُ الْأُمُورِ )
: ( و هركس توجّه خود را سوى خدا كند در حالى كه نيكوكار باشد ، به دستاويز محكمى چنگ زده و عاقبت كارها به سوى خداست )
يعنى مشركان در برابر دعوت به دين توحيد كه كتاب آسمانى بر آن دلالت دارد و از ناحيهء خدا نازل شده است ، در پاسخ از روى زور و تحكّم و بدون هيچ حجّت عقلى مىگويند : ما پدران خود را بر طريقهء شرك يافتيم و فقط از آنها پيروى مىكنيم ، خداوند در پاسخ آنها مىفرمايد : حتّى در صورتى كه شيطان آنها را با اين پيروى به سوى عذاب آتش فرا بخواند ، باز هم تقليد مىكنند ؟ يعنى پيروى وقتى نيكو و بجاست كه پيروى شدگان به حق باشند ، امّا اگر خود آنها بر باطل باشند ، پيروى از آنها فقط انسان را بسوى شقاوت و عذاب جهنم رهنمون مىشود .
در حالى كه هركس نيكوكار باشد و روى خود را تماما تسليم و متوجّه به جانب خدا كرده باشد و با يقين به معاد ، اعمال صالح بجا آورد ، يقينا اهل نجات خواهد بود ، چون سرانجام همه امور به سوى خداست و خدا به چنين كسى وعدهء نجات و رستگارى داده است .
يعنى كسى كه با تمام وجودش رو به سوى خدا كند و او را يگانه شمارد و اعمال صالح انجام دهد به دستآويز محكمى متمسكّ شده كه منتهى به خدايى است كه به او وعدهء نجات داده و لذا رستگار خواهد شد .
( 23 )
( وَ مَنْ كَفَرَ فَلا يَحْزُنْكَ كُفْرُهُ إِلَيْنا مَرْجِعُهُمْ فَنُنَبِّئُهُمْ بِما عَمِلُوا إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ )
: ( و هركس كفر بورزد ، كفر او تو را محرون نسازد ، چون بازگشت آنها