مَوَدَّةً وَ رَحْمَةً إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ )
: ( و از آيات او اين است كه براى شما از جنس خودتان همسرانى آفريد تا بواسطهء آنها آرامش بيابيد و ميان شما دوستى و محبّت قرار داد ، همانا در اين امر نشانههايى براى گروهى كه تفكّر كنند وجود دارد )
و از نشانههاى ديگر پروردگار آن است كه براى بشر از جنس خودش جفتى قرار داد تا مسأله توالد و تناسل صورت بگيرد و آنها را به گونهاى آفريد كه هر يك به تنهايى ناقص و محتاج به ديگرى باشد ، چون هر ناقصى جوياى كمال است و اين همان ميل و شهوتى است كه خداوند آن را در هريك از اين دو جفت به امّانت نهاده است ، تا بواسطهء يكديگر به آرامش و كمال برسند . و نيز در ميان آنها مودّت و رحمت قرار داد ، ( مودّت ) يعنى محبتى كه اثر آن در عمل ظاهر باشد و ( رحمت ) يعنى نوعى تأثير نفسانى كه از مشاهدهء محروميّت شخصى كه كمالى را ندارد و محتاج به رفع نقص است در نفس پديد مىآيد و شخص را وامىدارد كه كمبود و نقص آن طرف مقابل را بر طرف نمايد و همين رحمت و مودّت موجب مىشود كه در جامعهء كوچك خانواده ، مرد كمر به رفع احتياجات همسر و فرزندانش ببندد و زن نيز در اين مسير يار و ياور او باشد و همين رحمت و محبّت موجب مىشود كه زن و مرد هر دو بواسطه ضعف و كوچكى و عجز فرزندانشان آنها را حمايت كرده و در حفظ و تربيت آنها بكوشند ، نظير همين مودّت و رحمت در اجتماع بزرگ شهرى و در ميان افراد جامعه مشاهده مىشود كه در اثر آن غنى به فقير كمك مىكند تا بواسطهء رحمت او فقير بر احتياجات خود نايل شود ، امّا در اينجا سياق فقط ناظر به مودّت و رحمت خانوادگى است .
و در آخر مىفرمايد : همانا در اين امر آياتى براى گروه اهل تفكّر وجود دارد ، چون وقتى انسان دربارهء اصول تكوينى خويش تفكّر كند و ببيند كه خداوند چگونه ميل به ازدواج را در نهاد او قرار داده و ميان او و همسرش محبّت و مهربانى برقرار نموده ، تا كانون خانواده شكل بگيرد و بواسطهء آن اجتماع بشرى به ثبات برسد و نوع بشر تداوم بيابد ، متوجّه آيات الهى مىشود و مىفهمد كه خداوند چه تدابيرى در اين امر به كار برده كه عقل را حيران مىكند .